Το my films-in, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΠΟΥ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΛΑΤΡΕΙΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ, ΜΕ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, REVIEWS, ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΤΑΙΝΙΩΝ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΝΕΑ. Films, cinema, reviews, movie news and festivals, oscars.
κωμωδία, μυστηρίου 2016 Ένα στέλεχος ενός χολιγουντιανού στούντιο, που φροντίζει να λύνονται τα προβλήματα που προκύπτουν στη διαδικασία της παραγωγής, αυτή τη φορά πρέπει να αντιμετωπίσει την απαγωγή του πρωταγωνιστή μιας ταινίας προκειμένου να συνεχιστούν τα γυρίσματα.
Το στοιχείο της αυτοαναφορικότητας, είτε αυτή αφορά την διαδικασία της κινηματογραφικής παραγωγής, είτε τον δημιουργό και την διαδικασία της έμπνευσης, είτε τις δομές της κινηματογραφικής απεικόνισης και τον τρόπο της υποκριτικής μέσα σε αυτήν, το έχουμε συναντήσει σε πολλές ταινίες στην ιστορία του σινεμά, όπως για παράδειγμα στο “Ένα Αστέρι Γεννιέται” του Τζορτζ Κιούκορ (1954), στο “Αληθινά Ψέματα” του Τζέιμς Κάμερον (1994), στη “Βιτρίνα” (1976) και στο “Παίζοντας στα τυφλά” (2002) του Γούντι Άλεν και σε πιο πρόσφατες, στο “The artist” του Μισέλ Χαζαναβίσιους (2011), στο “Birdman” του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου (2014), στο “Maps to the stars” του Ντειβιντ Κρόνομπεργκ (2014) και στο “Trambo” του Τζέι Ρόουτς (2015).
Εδώ οι αδελφοί Κοέν, δημιουργούν μια από τις πιο δυναμικές και υπονομευτικές διατυπώσεις, σχετικά με τη λειτουργία του κόσμου του θεάματος, τη δημιουργία της δημοφιλούς κουλτούρας, το ρόλο της στην κοινωνική οργάνωση και τη σχέση της με άλλους κοινωνικούς θεσμούς.
Ο Σέρλοκ Χολμς, έχει αποσυρθεί από το επάγγελμά του και υπερήλικας πλέον ασχολείται με τις μέλισσες και τις εναλλακτικές θεραπείες για ζητήματα μνήμης. Προκειμένου να ενδυναμώσει τη μνήμη του που λόγω άνοιας προοδευτικά την χάνει, προσπαθεί να θυμηθεί και να γράψει σχετικά με την τελευταία του αποτυχημένη περιπέτεια, η οποία τον στοιχειώνει ακόμα και σήμερα.
Ο χαρακτήρας του εκκεντρικού ντετέκτιβ Σέρλοκ Χόλμς, δημιουργήθηκε το 1887 από τον Άρθουρ Κόναν Ντόιλ και έχει παιχτεί σε κινηματογράφο (πάνω από διακόσιες μεταφορές ιστοριών), θέατρο και τηλεόραση, περισσότερο από κάθε άλλον, σύμφωνα με το βιβλίο Γκίνες. Οι απίστευτες εμπειρίες και περιπέτειες του θρυλικού ντετέκτιβ, εντοπίζονται σε κάθε παράλληλο της γης, από το Λονδίνο ως τη Σουηδία, τους Ελβετικούς καταρράκτες, την Ινδία, τη Μάλτα και πολλές άλλες πόλεις.
Το 1970, ο Λάρι ‘Ντοκ’ Σπορτέλο, εκπλήσσεται από την επίσκεψη μιας πρώην αγαπημένης του και από την ιστορία της για τον εραστή της δισεκατομμυριούχο, τον οποίο η σύζυγός του και ο εραστής της σχεδιάζουν να απαγάγουν. Το περίεργο αυτό γεγονός σηματοδοτεί την αρχή μιας σειράς από τρελά μυστήρια που θα αποκαλυφθούν στην πορεία, στα οποία μετέχουν ένα σωρό εκκεντρικοί χαρακτήρες, όλοι και όλα συμπλεκόμενα μέσα στους καπνούς της Καλιφορνέζικης μαριχουάνας.
Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Τόμας Πίντσον, ένα μυθιστόρημα του οποίου η μεταφορά στην οθόνη είναι δύσκολη και για πολλούς θεωρούνταν αδύνατη, γιατί το "Έμφυτο ελάττωμα", διαθέτει πολλούς φαινομενικά ασύνδετους χαρακτήρες, ένα μεταιχμιακό κοινωνικό περιβάλλον που είναι δύσκολο να αποτυπωθεί και κυρίως μια δαιδαλώδη, σκοτεινή, πυκνή αφήγηση και κατακερματισμένη όπως το μυαλό του κεντρικού ήρωα που βρίσκεται κάτω από τη συνεχή επίδραση της μαριχουάνας. Φαίνεται όμως πως ο Άντερσον στα σεναριακά μπερδέματα και στα φαινομενικά αδιέξοδα είναι που επεξεργάζεται την μαγεία του και πως το εκκεντρικό και επιφανειακό παιχνίδι που συμβαίνει, δεν αποτελεί κάτι άλλο παρά τη βάση στην οποία οι Πίντσον και Άντερσον στηρίζονται για να διερευνήσουν ζητήματα που τους ενδιαφέρουν και τους απασχολούν, τα οποία ο σκηνοθέτης όχι μόνο σαφώς καταφέρνει να τα κάνει ευανάγνωστα αλλά το πρόδηλο συμπέρασμα από το παραγόμενο αποτέλεσμα είναι ότι κυρίως καταφέρνει να μεταδώσει την μεθυστική και παράξενη ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος και άρα της εποχής.
Ο Άνταμ είναι καθηγητής ιστορίας σε πανεπιστήμιο. Η ζωή του είναι μονότονη, ενώ η σχέση του με τη Μαίρη βαίνει προς το τέλος της. Ένα βράδυ θα παρακολουθήσει τυχαία μια ταινία στον υπολογιστή του, στην οποία θα ανακαλύψει ότι υπάρχει στην ίδια πόλη ένας σωσίας ίδιος με εκείνον, ένα πιστό αντίγραφό του. Η ιστορία αφορά την απόφαση του Άνταμ να αναζητήσει και να ανακαλύψει αυτόν τον "άλλο", αλλά και τις συνέπειες που θα έχει μια τέτοια συνάντηση.
Το μοτίβο του διττού εαυτού ως έναυσμα για υπαρξιακές φιλοσοφικές αναζητήσεις έχει πολλές φορές χρησιμοποιηθεί στην τέχνη. Είναι ένα μοτίβο που ασκεί πραγματική γοητεία με τις αντιφάσεις, τον διχασμό, την έλξη και την απώθηση που μπορεί να προκαλούν τα χαρακτηριστικά του "άλλου" και τις φάσεις της εσωτερικής εξέλιξης μέσω της διαλογικότητας του εαυτού.
Ο άνθρωπος αντίγραφο αποτελεί μια ακόμα ταινία, από τις πιο παράξενες, δυσνόητες και ασαφείς ταινίες σε αυτό το είδος, που θα διχάσει το κοινό. Μια σεναριακή διασκευή, που χαρακτηρίζεται ως ψυχολογικό υπαρξιακό θρίλερ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του νομπελίστα Ζοζέ Σαραμάγκου, στο οποίο ο συγγραφέας ασχολείται με ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ανθρώπινης υπόστασης: την έννοια της ταυτότητας, την συνείδηση που έχει ο άνθρωπος για την ατομική του ταυτότητα. Ο δημιουργός του αρκετά επιτυχημένου Prisoners, Ντένις Βιλνέβ, κινηματογραφεί αυτή τη φορά ένα αντισυμβατικό φιλμ με αινιγματικό σενάριο, που έχει να κάνει με την ταυτότητα, τη δυαδικότητα, τη δύναμη του υποσυνείδητου και το εγώ, ενώ επιπλέον την βασική θεματική του συμπληρώνουν άλλα θεματικά υποσύνολα που αφορούν την μοναξιά, την απιστία, την σεξουαλικότητα, την δέσμευση, την ατομική ελευθερία. Η παραπάνω προβληματική δραματοποιείται σε έναν κινηματογραφικό καμβά γεμάτο σύμβολα και πλάνα κλειδιά, με αγωνιώδη ατμόσφαιρα που υποστηρίζεται περισσότερο από μια θολή χρωματική παλέτα, από τις εικόνες μιας νεφελώδους μητρόπολης και κυρίως από τη μουσική και όχι από την αφήγηση.
Υπαρξιακό και σκοτεινό, αργό σε ρυθμό, με μπουνιουελικές πινελιές και ένα ανατριχιαστικό τέλος αλά Κρόνεμπεργκ, το Άνθρωπος αντίγραφο, καταλήγει ένα επιτηδευμένο παιχνίδι που προσπαθεί πολύ σκληρά για να είναι κάτι έξυπνο, χρησιμοποιώντας τον μεταδομισμό, τη θεωρεία του διαλεκτικού εαυτού των Χούμπερτ και Μπαχτίν, την σημειωτική και κάποιες φιλοσοφικές ιδέες σε μια σφιχτοδεμένη φόρμα αφήγησης για να εντυπωσιάσει και μπορεί να το κάνει, αλλά δεν δημιουργεί την αίσθηση που σου αφήνει μια ταινία που φέρει το φορτίο ενός ιδιαίτερου και γνήσιου νεοτερισμού.
Reviewed by My Films-In, on
enemy-
Rating:6,8 out of
10
Σε μια βίλα μιας μεγαλοαστικής οικογένειας, εμφανίζεται ξαφνικά ένας επισκέπτης. Δεν γνωρίζουμε τον λόγο, ούτε ποιος είναι. Με την παρουσία του θα ανατραπούν οι ισορροπίες όλων των μελών της οικογένειας, ενώ όταν αυτός θα αναχωρήσει ξαφνικά, η οικογένεια θα διαλυθεί.
Ποιητική, μινιμαλιστική δημιουργία σε όλα τα στοιχεία της δομής της, στα πλάνα, στους διαλόγους, στις ερμηνείες. Οι χαρακτήρες, η τοποθεσία και η αφήγηση είναι όλα σύμβολα. Η κινηματογραφική σημειολογία άλλωστε, ξεκινά με τα θεωρητικά κείμενα που συνέταξε ο Παζολίνι για την κινηματογραφική γλώσσα. Ένας συμβολικός μύθος που αντηχεί τον οδυνηρό δια-χωρισμό του ανθρώπου από το Θεό και το μήνυμα της αγάπης. Μια αλληγορία που περικλείει την παντοδύναμη κενότητα των πάντων και την συνεχή αναζήτηση του νοήματος, όπως οι ήρωες που προσπαθούν να βρουν απελπισμένα τα βαθύτερα όρια της ύπαρξής τους ή όπως ο θεατής που ψάχνει συνεχώς να βρει το νόημα του μύθου.
Ένας μυστηριώδης άντρας ανατρέπει τις ισορροπίες μιας μεγαλοαστικής οικογένειας. Είναι όμορφος, λιγομίλητος και διαταράσσει τις ζωές των μελών της οικογένειας. Του πατέρα, της μητέρας, του γιου, της κόρης και της υπηρέτριας. Όταν ο επισκέπτης φεύγει, οι άνθρωποι αυτοί ποτέ δεν επανέρχονται στην πρότερη κατάσταση. Ποια ήταν η ακαταμάχητη δύναμη που ανέτρεψε τη ζωή της οικογένειας, μιας ζωής βουτηγμένης στις συμβάσεις και τον κομφορμισμό της κοσμικότητας και τους ανάγκασε να παραδοθούν ολοκληρωτικά; Ποια ήταν η οντότητα που ανέδειξε την εσωτερική αλήθεια τους με όχημα την ερωτική πράξη; ποιοι θα μπορούσαν να ήταν χωρίς αυτή;
Η υπηρέτρια, εκπρόσωπος της εργατικής τάξης, ήταν η πρώτη που ενέδωσε στον μυστηριώδη επισκέπτη. Στην επαφή μαζί του έχασε την ταυτότητα της, όμως άντεξε την απροσδόκητη φυγή του και βίωσε την μετατροπή του χαρακτήρα της μέχρι την πλήρη αναγέννηση. Η εργατική τάξη για τον Παζολίνι όχι μόνο μπορεί να σωθεί αλλά μπορεί να κάνει και θαύματα.Ο γιος της μεγαλοαστικής οικογένειας, κατανόησε την κενότητα της τέχνης του, του ίδιου του του εαυτού.Η μητέρα συνειδητοποίησε την κενότητα της κοσμικής ζωής της, την έλλειψη νοήματος, προσανατολισμού. Η κόρη γνώρισε την πραγματική αγάπη αφού πριν την συνάντησή της με τον ξένο, ζούσε στο φόβο και την άγνοια. Ο πατέρας, αποκηρύσσοντας τον ταξικό του ρόλο, παρέδωσε το εργοστάσιο στους εργάτες και επιδόθηκε στην αναζήτηση της χαμένης του ταυτότητας, ψάχνοντας τη σωτηρία μέσα στην έρημο, όπως "ο Θεός οδήγησε τα παιδιά Του μέσω της ερήμου".
Ο νεαρός άντρας ως καταλύτης φέρνει την αγάπη στον κόσμο της ταξικής πάλης. Με την σεξουαλική πράξη σέρνει την μεγαλοαστική οικογένεια στα άκρα της ύπαρξής της και την κάνει να συνειδητοποιήσει την επιτηδευμένη και κενή ζωή της. Ο σκηνοθέτης πιστεύει πως η νεοκαπιταλιστική κοινωνία είναι χτισμένη πάνω αυτάρεσκη και εύθραυστη ισορροπία της, ενώ η πάλη των τάξεων είναι αδιέξοδη και δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο στον δρόμο της απώλειας. Αν δεν υπάρχει η αγάπη, που ενώνει τους ανθρώπους και καταργεί τις τάξεις, κανένα κοινωνικό όραμα δεν έχει ελπίδα. Ο Παζολίνι σχεδιάζει τη γεωμετρία, των υποκριτικών συμπεριφορών μιας καπιταλιστικής κοινωνίας στην οποία εισάγει την σεξουαλικότητα και την αγάπη και προκαλεί την πλήρη ανατροπή του συστήματος και την καταστροφή της γεωμετρίας αυτής, δημιουργώντας το δικό του Θεώρημα της αγάπης. Αποδοκιμάζει τον άκρατο υλισμό και την χριστιανική αστική ηθική και πρεσβεύει την αποποίηση κάθε υλιστικού βάρους που εμποδίζει την πνευματική μεταβολή και εξέλιξη και την ελεύθερη σεξουαλικότητα.
Ο σκηνοθέτης ξεκινάει με το τέλος για αρχή της ταινίας, χρησιμοποιεί ένα οπτικό στιλ και μια σπασμένη, ελεύθερη αφήγηση με τα γεγονότα να συμβαίνουν έξω από χρόνο και σειρά, για να δώσει μια στοχαστική ποιητική μορφή στην ταινία του, να αποτυπώσει την μοναξιά και το απέραντο κενό της ύπαρξης που βιώνονται μέσα σε μια συγκεκριμένου τύπου κοινωνία. Όλα τα πλάνα είναι αριστοτεχνικά κινηματογραφημένα και στηριζόμενα στον χρυσό κανόνα ενώ η μουσική του Μορικόνε και του Μότσαρτ συντελούν στη δημιουργία του δραματικού κλίματος.
Μπορεί σήμερα, σε κάποια σημεία της προβληματικής της η ταινία να θεωρηθεί ξεπερασμένη. Από το 1968 που πρωτοπροβλήθηκε το Θεώρημα μέχρι σήμερα, η χριστιανική ηθική και η αστική νοοτροπία έχουν κατατονίσει σημαντικά, ενώ τα σεξουαλικά ήθη έχουν αλλάξει κατά πολύ, χωρίς αυτό να σημαίνει πως η θεραπεία της ανθρώπινης σεξουαλικότητας είναι ένα λυμένο ζήτημα. Το Θεώρημα προβλήθηκε σε μια ιστορική περίοδο που κυρίως στη δυτική Ευρώπη υπήρχαν έντονες διαμάχες και απαιτήσεις για κοινωνικό και πολιτικό εκσυγχρονισμό. Ήταν πρωτοποριακή και ιδιαίτερη για την εποχή της, αιρετική για κάποιους, ωστόσο, η αλήθεια του νοήματός της επηρεάζει τον στοχασμό του σήμερα. Μια πολύσημη, πολυεπίπεδη, συμβολική ταινία, που προκαλεί και σήμερα τον θεατή να την αποκωδικοποιήσει.
Reviewed by My Films-In on
teorema-
Rating:8,5 out of
10
Ο Ρέιμοντ Γκρεγκόριους είναι ένας μεσήλικας καθηγητής φιλολογίας και ζει στη Βέρνη μια ήσυχη και συμβατική ζωή. Μια μέρα συναντά σε μια γέφυρα μια κοπέλα που προσπαθεί να αυτοκτονήσει και την αποτρέπει. Όταν φεύγει η κοπέλα ξεχνάει το παλτό της, στο οποίο ο Ρέιμοντ βρίσκει ένα βιβλίο και ένα εισιτήριο κρυμμένο μέσα στις σελίδες του, με προορισμό τη Λισαβόνα. Το τυχαίο αυτό περιστατικό θα ανατρέψει δια μιας την συμβατική πραγματικότητα του καθηγητή. Μαγεμένος από τα λόγια του συγγραφέα και χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει, ο Ρέιμοντ βρίσκεται στο τραίνο προς τη Λισαβόνα αναζητώντας τα ίχνη του Πορτογάλλου γιατρού και συγγραφέα του βιβλίου.
Η ταινία έχει βασιστεί στο ομότιτλο βιβλίο, μπεστ σέλερ, του Ελβετού συγγραφέα Πασκάλ Μερσιέ, το οποίο φωτίζει δια μέσου μιας ερωτικής ιστορίας και την σκιαγράφηση των χαρακτήρων που μετέχουν σε αυτή, ένα δύσκολο κομμάτι της Πορτογαλικής ιστορίας, όταν την εξουσία κατείχε το δικτατορικό καθεστώς του Αντόνιο Ολιβέϊρα Σαλαζάρ.
Ένας μεσόκοπος Ελβετός καθηγητής φιλολογίας βρίσκει μέσα από ένα τυχαίο γεγονός, το βιβλίο ενός Πορτογάλλου συγγραφέα το οποίο διαβάζοντάς το μαγεύεται και ξεκινά να βρει τα ίχνη του στην Πορτογαλία. Το ταξίδι για τη Λισαβόνα, γίνεται ένα ταξίδι στη ζωή ενός άλλου και μέσο αυτογνωσίας και το λογοτεχνικό κείμενο γίνεται το κλειδί για να ερμηνεύσει τα μέχρι τώρα αποτελέσματα της δικής του ζωής και ύπαρξης.
Με μια ευαίσθητη κινηματογραφική γλώσσα, κυρίαρχο χαρακτηριστικό της οποίας είναι η χαμηλότονη έκφρασή της και η άριστη ατμοσφαιρική χρωματική αισθητική που δένει με το συναισθηματικό φορτίο της ιστορίας και μέσω της διπλής αφήγησης την οποία παρακολουθούμε με τη βοήθεια καλοσχεδιασμένων φλας μπακ, αντιπαραβάλλεται το άτονο και συμβατικό παρόν του πρωταγωνιστή, με το επαναστατικό και έντονο παρελθόν των ηρώων του βιβλίου.
Οι δυο άξονες της κινηματογραφικής αφήγησης επιτρέπουν την παρουσίαση μιας πλούσιας θεματικής, που έχει να κάνει με θεμελιώδη ανθρώπινα ζητήματα όπως ο έρωτας, η ζωή και ο θάνατος, ο έρωτας και το κοινωνικό καθήκον, οι ηθικές αξίες και η φιλία, οι επιλογές στη ζωή και το τυχαίο.
Μια ταινία με καλές προθέσεις, πολύ καλό σενάριο, χωρίς ωστόσο να απογειώνει την εσωτερική δυναμική των δραματικών του συγκρούσεων. Η ερμηνεία του Τζέρεμι Άιρονς μας ικανοποίησε, όχι όμως και των υπόλοιπων συντελεστών, σε αυτό ίσως να ευθύνεται και η μη σωστή καθοδήγησή τους από τον σκηνοθέτη. Να σημειώσουμε πως η ελληνική πρεμιέρα της ταινίας έγινε στα πλαίσια του 19ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας-Νύχτες πρεμιέρας τον Σεπτέμβριο του 2013.
Reviewed by My Films-In on
night train to lisbon-
Rating:7,9 out of
10
Ένας αλκοολικός πατέρας και σύζυγος, πέφτει θύμα απαγωγής και κρατείται σε συνθήκες απομόνωσης για δεκαπέντε χρόνια χωρίς να ξέρει από ποιον και γιατί. Όταν βγαίνει έξω ελεύθερος, αναζητά απεγνωσμένα αυτά τα γιατί επιδιώκοντας παράλληλα να εκδικηθεί αυτόν που τον φυλάκισε έχοντας περιθώριο χρόνου μόλις πέντε μέρες.
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Μιν Σικ Τσόι, Τζι Τα Γιού, Χιγιέ Τζιόνγκ Κάνγκ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Νότια Κορέα, Νέα Ζηλανδία
Πρόκειται για ένα από τα πιο εκπληκτικά και ιδιοφυή σενάρια που έχουμε δει, με συνεχείς και απίστευτες ανατροπές που φέρνουν πολυεπίπεδες προεκτάσεις. H δεξιοτεχνία του Τσαν Γούκ Πάρκ είναι αδιαμφισβήτητη και επιφέρει συγκλονιστικά αποτελέσματα. Ο σκηνοθέτης γνωρίζει πως να χειριστεί τη διαδικασία της μνήμης, καθώς τα φλας μπακ που σχεδόν καταλαμβάνουν την μισή ταινία είναι καλοσχεδιασμένα και άψογα εκτελεσμένα. Όλα τα πλάνα είναι φτιαγμένα με επιμέλεια. Η προοπτική και η κίνηση της κάμερας, τα χρώματα, το στιλιζάρισμα, οι αναφορές στην ανθολογία των μάνγκα, όλα, δημιουργούν μια ξεχωριστή αισθητική αξία. Η απόδοση όλων των ηθοποιών είναι κάτι παρά πάνω από άψογη, με εξέχων τον Ντε Νίρο της Κορέας, Μιν Σικ Τσόι, που η θεατρική του παιδεία τον βοηθά να φέρει σε πέρας τον απαιτητικό ρόλο που ενσαρκώνει και τέλος η μουσική επένδυση της ταινίας είναι απλά εκπληκτική. Όλα αυτά κάνουν ένα αποτέλεσμα που ισχυροποιεί την άποψη, ότι η ταινία αυτή, είναι τελικά αξεπέραστη. Αν το φιλμ περιέχει βία; ναι, όμως περισσότερο υπονοείται παρά καταδεικνύεται. Και μάλλον οι πιο βίαιες συνέπειες πραγματοποιούνται έξω από την οθόνη, στις συγκλονιστικές προσωπικές συνειδητοποιήσεις του θεατή ιδιαίτερα προς το τέλος της ταινίας. Αυτό είναι κάτι που λίγοι σκηνοθέτες μπορούν και το κάνουν.
Η πλοκή ξεκινά ως να είναι ένα δράμα εκδίκησης, τίποτα το πρωτότυπο ως εδώ. Όμως το φιλμ γίνεται αργά και σταθερά σκοτεινό και βίαιο καθώς αμφισβητεί συθέμελα την επικρατούσα κοινωνική ηθική. Επικεντρώνεται σε θέματα όπως αυτό της απομόνωσης. Της απομόνωσης που επιβάλλεται από κάποιον, από μια κατάσταση, από την κοινωνία, από το αναπόφευκτο. Εξετάζει τις πτυχές της εκδίκησης, τι είναι ηθικό και αποδεκτό, ποια είναι η φύση της εκδίκησης, πόσο μάταιη είναι αφού δεν επιφέρει καμία λύση στα προβλήματα αλλά μόνο περισσότερο πόνο. Η βία που μπορεί να προκληθεί όσο και ο κατευνασμός της δεν οδηγούν πουθενά. Κάνει λόγο για τις κοινωνικές φήμες που ο μισός κόσμος είναι δημιουργημένος και στηρίζεται σε αυτές, μιλά για την τιμωρία και την συγχώρεση, την αθωότητα, το αναπότρεπτο, την αγάπη, την εμμονή, την αλήθεια, τις τύψεις, τις ενοχές, τα ηθικά διλήμματα και τα κοινωνικά ταμπού με κυνικό βίαιο και άκρως τραγικό τρόπο. Εντέλει προσεγγίζει, αξιολογεί και ξεγυμνώνει τις πιο βαθιές γωνίες της ανθρώπινης καρδιάς, η οποία διαθέτει τέτοια δύναμη που καμιά λογική δεν μπορεί να την ξεπεράσει.
Και οι δυο πρωταγωνιστές θέλουν εκδίκηση. Έτσι έχουμε ένα πλαίσιο εκδίκησης μέσα ένα άλλο πλαίσιο εκδίκησης. Οι βασικοί αντιθετικοί χαρακτήρες καθορίζονται από το περιβάλλον τους και κατά καιρούς μπαίνει ο ένας στη θέση του άλλου με συνέπεια, να αλλάζουν και τα συναισθήματα του θεατή απέναντί τους. Μια αποδοχή, μια απόρριψη και ο κύκλος συνεχίζεται καθ όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Ο κύριος χαρακτήρας είναι ένας αντιήρωας, παντοδύναμος αλλά συγχρόνως ανίσχυρος. Κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του, επανεξετάζει όλη τη ζωή του και βιώνει όλα τα στάδια της θλίψης και της απόγνωσης. Παραδέχεται ότι η αμαρτία του ήταν ήσσονος σημασίας, την οποία είχε ξεχάσει, αλλά δεν μπορεί να διαχειριστεί την μέγιστη αμαρτία που διαπράττει χωρίς να γνωρίζει, ενώ η θεϊκή υπόσταση του αντιπάλου του, επιφέρει μια ολέθρια και καθορισμένη τροπή στα πράγματα. Τα συναισθηματικά ξεσπάσματα και κάποια κλισέ λίγο πριν το τέλος, ξεπερνιόνται από το συγκλονιστικό φινάλε. Ένα φινάλε σοκαριστικό που συναντά την θεατρική τραγωδία.
Η απόφαση σχετικά με τη λήθη είναι σημαντική. Τι θέλει να ξεχάσει ο ήρωας; Η σάρωση της μνήμης θα επαναφέρει το "κανονικό"; Η ταινία αφήνει σκόπιμα τους θεατές να βρίσκονται μπροστά σε μια ανοιχτή ερμηνεία.
Πολυεπίπεδη κινηματογραφική εμπειρία, κυρίως art house ταινία, με σοφή μίξη σουρεαλιστικών στοιχείων, δράσης, ψυχολογικού θρίλερ, θεατρικού δράματος, μαύρης κωμωδίας. Πανέμορφη και συγκλονιστική, διασκεδαστική και εντυπωσιακή αλλά πάνω απ όλα μια ταινία απόλυτα τραγική.
Να σημειώσουμε πως η ταινία του Παρκ βασίζεται στο ιαπωνικό μάνγκα "oldboy" γραμμένο από τον Νομπάκι Μινεγκίσι και τον Γκάρον Τσουσίγια. Το φιλμ αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας του σκηνοθέτη, προηγείται το Sympathy for Mr. Vengeance (2002) και ακολουθείται από το Sympathy for Lady Vengeance (2005). Να πούμε επίσεις πως μεταξύ των πολλών βραβείων που έχει κερδίσει, έχει πάρει το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ Κανών του 2004. Βρίσκεται δε στις 250 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών στη λίστα του IMdb και καταλαμβάνει την 72 θέση.
Reviewed by My Films-In on
oldboy-
Rating:9,4 out of
10
