Το my films-in, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΠΟΥ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΛΑΤΡΕΙΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ, ΜΕ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, REVIEWS, ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΤΑΙΝΙΩΝ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΝΕΑ. Films, cinema, reviews, movie news and festivals, oscars.
Ένας νέος προγραμματιστής επιλέγεται μέσα από έναν διαγωνισμό, για να συμμετάσχει σε ένα πρωτοποριακό πείραμα που αφορά την τεχνητή νοημοσύνη. Θα πρέπει να αξιολογήσει αν διαθέτει ή όχι, ανθρώπινες αντιδράσεις ένα γυναικείο ρομπότ, που έχει κατασκευαστεί και θεωρείται ότι είναι η τελειότερη μορφή τεχνητής νοημοσύνης.
Το είδος της επιστημονικής φαντασίας αποτυπώνει μυθοπλαστικά τις πιθανές επιστημονικές, τεχνολογικές ή κοινωνικές εξελίξεις και εκφράζει κυρίως την ανάγκη της ανθρώπινης ψυχολογίας να εξερευνήσει την πιθανότητα, το άγνωστο και να αναμετρηθεί με τους φόβους της. Τα ζητήματα που θέτει το “Από μηχανής” σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη, έχουν πολλές φορές διατυπωθεί στην ιστορία του κινηματογράφου και με περισσότερη ευκρίνεια. Το σκηνοθετικό, εντυπωσιακό παρ όλες τις αδυναμίες του, ντεμπούτο του Άλεξ Γκάρλαντ, φαίνεται να ακολουθεί στενά και όχι μόνο όσο αφορά το μινιμαλιστικό σκηνοθετικό στιλ, την δημιουργία του Μαρκ Ρόμανεκ, ο οποίος στην ταινία του “Μην μ' αφήσεις ποτέ” (2010), μεταφέρει μαζί με τον Κάρλαντ, τις ιδέες του ομώνυμου μυθιστορήματος του Καζούο Ισιγκούρο, περί τεχνητής νοημοσύνης, αλλά εάν εκείνο ήταν μια αλληγορία για το καπιταλιστικό σύστημα με επιστημονικό, ιατρικό περιτύλιγμα, το “Από μηχανής” γίνεται μια ασαφής πραγματεία για την πατριαρχεία. Παρόλα αυτά, η πολύπλοκη θεματική που υπάρχει κάτω από την επιφάνεια του φιλμ, φιλτράρεται δεξιοτεχνικά με όλες τις ιδιαίτερες τεχνοτροπίες του είδους, γιαυτό και εντυπωσιάζει ως ένα καλοστημένο ατμοσφαιρικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας και καταφέρνει να μας βάζει σε σκέψεις πάνω στον τεχνολογικό μας φόβο που αφορά τη δημιουργία της τεχνητής συνείδησης.
Παρακολουθούμε την περιπέτεια ενός πληρώματος αστροναυτών, οι οποίοι ξεκινούν μια αποστολή που θα τους μεταφέρει μέσα από μια σκουληκότρυπα σε έναν άλλο γαλαξία, όπου εκεί θα πρέπει να ψάξουν να βρουν άμεσα έναν πλανήτη κατάλληλο για φιλοξενήσει την ανθρώπινη ζωή κι έτσι να μπορεί να διαιωνιστεί το ανθρώπινο είδος.
Πάντα υπήρχε ενδιαφέρον στην τέχνη να αποδώσει μυθοπλαστικά το "φανταστικό", που για το είδος της επιστημονικής φαντασίας είναι οι πιθανές επιστημονικές, τεχνολογικές ή κοινωνικές εξελίξεις, η φύση των αλλαγών που έρχονται, οι πιθανές συνέπειες και οι λύσεις τους και πολλές φορές αυτό που βλέπουμε ως θέμα επιστημονικής φαντασίας, από τη λογοτεχνία ως τον κινηματογράφο, πολλά χρόνια αργότερα το συναντούμε και στην πραγματικότητα. Κατ΄αυτή την έννοια οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας είναι μια ματιά στο μέλλον. Μέσα από τέτοιου είδους αναζητήσεις και προσπάθειες αποτυπώνεται κυρίως η ανάγκη της ανθρώπινης ψυχολογίας να εξερευνήσει την πιθανότητα, το άγνωστο, να αναμετρηθεί με τους φόβους του και να νικήσει έστω σε μια φανταστική κοσμοπλασία.
Οι ελάχιστοι άνθρωποι που έχουν απομείνει μετά το ξέσπασμα μιας θανατηφόρου επιδημίας πριν δέκα χρόνια στη γη, έρχονται σε αντιπαράθεση με έναν διαρκώς αυξανόμενο πληθυσμό εξελιγμένων πιθήκων, οι οποίοι δεν είναι διατεθειμένοι να παραχωρήσουν την κυριαρχία τους.
Ο Γάλλος συγγραφέας Πιέρ Μπουλ είναι γνωστός κυρίως για δυο συγγράμματά του, για τη "Γέφυρα του ποταμού Κβαι" και για τον "Πλανήτη των πιθήκων" που τα έγραψε το 1952 και 1963 αντίστοιχα. Και τα δυο γίνονται ταινίες και μάλιστα πολυβραβευμένες. Ο "Πλανήτης των πιθήκων" προσαρμόστηκε στον κινηματογράφο το 1968, αποτελώντας την αρχή μιας σειράς έργων επιστημονικής φαντασίας που απέκτησε πολλούς θαυμαστές. Πέντε ταινίες δημιουργούνται στη συνέχεια, το 1970 η "Επιστροφή στον πλανήτη των πιθήκων", το 1971 η "Απόδραση από τον πλανήτη των πιθήκων", το 1972 η "Κατάκτηση του πλανήτη των πιθήκων", το 1973 η "Μάχη στον πλανήτη των πιθήκων" και το 2001 ο "Πλανήτης των πιθήκων" του Τιμ Μπάρτον. Μετά από δέκα χρόνια, το 2011, με την ταινία ο "Πλανήτης των πιθήκων: η εξέγερση", εγκαινιάζεται μια νέα σειρά ταινιών που θα δώσει καινούργια ώθηση στην επιτυχημένη και δημοφιλή θεματική με τους πιθήκους κι αυτό γιατί η αφήγηση είναι πιο ποιοτική και στέρεα, με ουσιώδεις προβληματισμούς για το ανθρώπινο μέλλον, οι χαρακτήρες διαθέτουν βάθος, ενώ για πρώτη φορά, με την αρωγή της τεχνολογίας, κατασκευάζονται φωτορεαλιστικοί πίθηκοι οι οποίοι χρησιμοποιούνται αντί των ηθοποιών με κοστούμια, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο ένα περισσότερο αληθοφανές αποτέλεσμα.
Ενδιαφέρον είναι το γεγονός, πως μέσα από τέτοιου είδους σειρές, αφενός βλέπουμε την συνεχή προσπάθεια που γίνεται στον χώρο του κινηματογράφου στο να αποδώσει μυθοπλαστικά το φανταστικό, κεντρικός άξονας του οποίου, για το συγκεκριμένο είδος, είναι κάποιες πιθανές επιστημονικές, τεχνολογικές ή κοινωνικές εξελίξεις, αφετέρου τις αλλαγές και την πρόοδο της τεχνολογίας του κινηματογράφου.
Ο "Πλανήτης των πιθήκων: η Αυγή", αποτελεί την δεύτερη ταινία της νέας σειράς, η οποία χρησιμοποιεί την ίδια επιτυχημένη συνταγή με αυτήν της ταινίας του 2011. Εδώ ο Ριβς σκηνοθετεί προσεκτικά και δίνει μια σύγχρονη ματιά στην αλληγορική παρωδία της αντίστροφης εξέλιξης των ειδών του Μπουλ. Το κύριο αφηγηματικό μοτίβο του δριμύτατου ανταγωνισμού των ανθρώπων με το εξελιγμένο είδος των πιθήκων έχει ως βασική προβληματική την αλαζονεία της εξουσίας και τη φύση του πολέμου. Προβληματική, που μπορεί κανείς να εφαρμόσει στις σύγχρονες αναγνωρίσιμες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ο σωστός αφηγηματικός ρυθμός, οι καλογραμμένοι χαρακτήρες, οι θεαματικές σκηνές δράσης και τα πλούσια οπτικά εφέ, δημιουργούν μια σκοτεινή πειστική κοσμοπλασία, συναρπαστική και εντυπωσιακή και τις προϋποθέσεις για μια σίγουρη εισπρακτική επιτυχία. Reviewed by My Films-In, on
dawn of the planet of the apes-
Rating:8,0 out of
10
Μια φοιτήτρια στην Ταϊπέι, εξαπατάται από τον Ασιάτη φίλο της και βρίσκεται μπλεγμένη με την κινέζικη μαφία. Άθελά της μεταφέρει ένα καινούργιο ναρκωτικό, αφού είναι εμφυτευμένο στην κοιλιά της προκειμένου να εξαχθεί παράνομα στο εξωτερικό. Όταν το υλικό που βρίσκεται στο σώμα της διαχέεται στον οργανισμό της, η Λούση θα μετατραπεί σε ανίκητο σούπερ όπλο.
Η ιστορία βασίζεται σε έναν διαδεδομένο κοινωνικό μύθο για τον ανθρώπινο εγκέφαλο κατά τον οποίο οι άνθρωποι χρησιμοποιούν μόνο το 10% των δυνατοτήτων του, πράγμα που επιστημονικά δεν αληθεύει αφού έχει αποδειχθεί πως όλες οι περιοχές του εγκεφάλου χρησιμοποιούνται καθημερινά. Έτσι κι αλλιώς βλέπουμε επιστημονική φαντασία.
Το σενάριο του Μπεσόν δεν ενδιαφέρεται να μας διαφωτίσει για το τι συμβαίνει στα αλήθεια, ποιοι είναι οι χαρακτήρες, ποια ήταν τέλος πάντων τα κίνητρα που έφτιαξε αυτό το φιλμ και η Lucy, αν και βρίσκει επιτέλους όλες τις απαντήσεις, δεν μας λέει ποια ήταν η ερώτηση. Οι φιλοσοφικές απολήξεις του φινάλε, διατυπώνονται με διδακτισμό και περιέχουν χιλιοειπωμένα μηνύματα που τα βρίσκει κανείς σε περιβαλλοντικά βιβλία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η πέραν του μέτρου σε ταχύτητα αφήγηση και σε πολλά σημεία αποσπασματικός χαρακτήρας της, αφήνει την αίσθηση ότι όλα έχουν γίνει με προχειρότητα και οι σκηνές δράσης χάνουν το βάρος και το ενδιαφέρον τους αφού πολύ γρήγορα γίνεται αντιληπτό, πως απέναντι στην ηρωίδα που αποκτά σιγά σιγά το εκατό τοις εκατό των δυνάμεων του μυαλού της, δεν υπάρχει κανείς να την αντιμετωπίσει. Η υποκριτική απόδοση της Σκάρλετ Γιόχανσον σε αρκετά σημεία φαντάζει υπερβολική, αλλά σε γενικές γραμμές υποστήριξε τον ρόλο της. Οι στιλιζαρισμένες εικόνες, τα ειδικά εφέ και η πανδαισία χρωμάτων είναι τα ατού αυτής της κινηματογραφίας του Μπεσόν, η οποία βλέπεται, εάν κανείς τη δει ως μια χωρίς πολλές αξιώσεις επιστημονικής φαντασίας, περιπέτεια.
Reviewed by My Films-In, on
lucy-
Rating:5,8 out of
10
Ο Στίβεν Ρότζερς (Κάπτεν Αμέρικα), προσπαθεί να προσαρμοστεί στο σήμερα και συνεργάζεται με την Νατάσα Ρομανόφ (Μαύρη Χήρα) και τον Φάλκον, προκειμένου να αντιμετωπίσει μια συνωμοσία στο εσωτερικό της οργάνωσης ΑΣΠΙΔΑ που χειρίζεται θέματα για την παγκόσμια ασφάλεια και να πολεμήσει έναν ψυχρό δολοφόνο που η αποστολή του είναι να τους εξολοθρεύσει.
Ο πρώτος σούπερ ήρωας που δημιούργησε η μεγαλύτερη αμερικανική εταιρία κόμικς, Μάρβελ, ήταν ο Κάπτεν Αμέρικα. Το κόμικ πρωτοδημοσιεύτηκε τον Μάρτιο του 1941. Μετά την κυκλοφορία το 1961 των "4 Φανταστικών" (Fantastic Four) που είχαν τεράστια επιτυχία, υπήρξαν σταδιακά δημιουργίες σούπερ ηρώων που αποτέλεσαν το ονομαζόμενο σύμπαν της Μαρβελ, όπως ο Άιρον Μαν, ο Χάλκ, οι Εκδικητές, ο Τιμωρός, ο Σπάιντερ Μαν. Οι ήρωες των κόμικ αυτών γρήγορα έγιναν δημοφιλείς, γιατί για πρώτη φορά το κοινό ήρθε σε επαφή με ρεαλιστικούς υπέρ-ήρωες που διέθεταν ναι μεν υπερφυσικές ικανότητες, αλλά διατηρούσαν ανθρώπινα χαρακτηριστικά και αδυναμίες με τις οποίες μπορούσε να ταυτιστεί και να κατανοήσει καλύτερα. Ήταν αναμενόμενο μετά από την τόσο μεγάλη αποδοχή τους από το κοινό, οι ήρωες αυτοί να μεταφερθούν και στις κινηματογραφικές αίθουσες.
Η πρώτη ταινία του Κάπτεν Αμέρικα προβλήθηκε το 2011 με τίτλο Ο Πρώτος Εκδικητής: Κάπτεν Αμέρικα (Captain America: The First Avenger). Η ταινία είχε πολύ δράση και εφέ αλλά χωρίς κάποιο ιδιαίτερο νόημα ή ουσία. Ο Στιβ Ρότζερς (Κάπτεν) δεν μπορούσε να καταταγεί στον αμερικανικό στρατό για να πολεμήσει τους Ναζί στον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο γιατί είχε κριθεί σωματικά ανίκανος. Μετά την συμμετοχή του σε ενα μυστικό στρατιωτικό πρόγραμμα απέκτησε σούπερ ιδιότητες και μετατράπηκε σε υπερστρατιώτη. Η νέα παραγωγή Κάπτεν Αμέρικα: O Στρατιώτης του Χειμώνα, προσαρμόζει τον πατριώτη, ιδεαλιστή και με αυτοθυσία απέναντι στον Ναζισμό ήρωα, στην νέα εποχή, για να συνεχίσει το έργο του αυτή τη φορά για να αντιμετωπίσει μια πολιτική και τολμηρή συνωμοσία στα σπλάχνα της αμερικανικής οργάνωσης ΑΣΠΙΔΑ.
Παρόλο που έχουμε μια ταινία που δομείται παραδοσιακά, δηλαδή με τη δράση, τις συμμαχίες, προδοσίες και κάποια στοιχεία κωμωδίας, η μορφολογία του φιλμ ωστόσο εμπλουτίζεται στη σύνθεση και στο ύφος, με το να δομούνται έστω και αχνά οι χαρακτήρες του, με τις έξυπνες ανατροπές, που το μετατρέπουν σε ένα καλογραμμένο πολιτικό θρίλερ και με το να δίνεται περισσότερο βάθος και προβληματισμός στο σενάριο κάνοντας αυτόν τον Κάπτεν Αμέρικα: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα, να ικανοποιεί απόλυτα και να διεκδικεί επάξια τον τίτλο της καλύτερης ταινίας στον κινηματογραφικό κόσμο της Μάρβελ. Οι σκηνές δράσης πράγματι είναι ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα που δεν κουράζει, δεμένο κατάλληλα με την ανάπτυξη της πλοκής. Μια δυνατή ιστορία που αυτή τη φορά έρχεται σε πρώτο πλάνο και θέτει μια σειρά σημαντικών ζητημάτων όπως, η ελευθερία και η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που στην εποχή μας καταπατούνται συνεχώς προς χάριν της "νέας τάξης πραγμάτων" και του συλλογικού "καλού".
Τέλος, όλοι οι ηθοποιοί που ενσαρκώνουν τους χαρακτήρες της ταινίας συμβάλουν ικανοποιητικά στο να αποδοθεί η δυναμική κινηματογραφία των αδελφών Ρούσο.
Reviewed by My Films-In, on
captain america:the winter soldier-
Rating:7,8 out of
10
Τρεις επιστήμονες ο Μαξ, ο Γουίλ και η γυναίκα του Έβελιν, επιχειρούν να δημιουργήσουν μέσω ενός λογισμικού προγράμματος τον πρώτο σκεπτόμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή στον κόσμο. Μια ομάδα τρομοκρατών, η οποία είναι αντίθετη στις εξελίξεις αυτής της τεχνολογίας, δολοφονούν τον κορυφαίο ερευνητή τεχνητής νοημοσύνης Γουίλ. Η Έβελιν για να τον κρατήσει "εν ζωή", θα φορτώσει τον εγκέφαλο του Γουίλ σε ένα υπερυπολογιστή και ενώ αρχικά θα πιστέψει ότι η προσπάθεια της έχει αποτύχει, θα διαπιστώσει στη συνέχεια ότι ο Γουίλ μέσω αυτού του προγράμματος μπορεί και επικοινωνεί μαζί της. Οι τρομοκράτες θα προσπαθήσουν να κλέψουν το σύστημα και να το καταστρέψουν, όμως ο Γουίλ δεν χρειάζεται πλέον το κομπιούτερ για να υπάρχει. Η επιτυχημένη προσπάθεια της Έβελιν δημιουργεί μια ανθρώπινη μηχανή με τεράστιες δυνατότητες που γίνονται όμως στην πορεία ανεξέλεγκτες.
Είναι η πρώτη σκηνοθετική προσπάθεια του Γουόλι Φάιστερ, ο οποίος να θυμίσουμε ότι είχε βραβευτεί με Όσκαρ ως διευθυντής φωτογραφίας στο Inception το 2010.
Το σενάριο βασίζεται πάνω σε μια πολύ ενδιαφέρουσα προβληματική, που εξετάζει μια σειρά πρακτικών, ηθικών και κοινωνικών ζητημάτων που αφορούν την τεχνητή νοημοσύνη και το "ανέβασμα" των περιεχομένων ενός ανθρώπινου μυαλού σε υπολογιστή. Θα μπορούσε να οικοδομηθεί μια πολύ ενδιαφέρουσα δραματική δομή με κοινωνικοπολιτικό και φιλοσοφικό στοχασμό, όμως το φιλμ του Φάιστερ δεν είναι κάτι άλλο από μια κακογραμμένη ερωτική ιστορία σε συνδυασμό με επιστημονική φαντασία, φορτωμένη με θεαματικά ειδικά εφέ, που αυτοπροβάλλονται ναρκισσιστικά, φλύαρα, υπερβολικά και επιπόλαια, με σκοπό να παραπλανήσουν τον θεατή από τις αδυναμίες της συγκεκριμένης κινηματογραφίας, που καταφανώς είναι το μπλεγμένο, χαοτικό σενάριο, η μέτρια σκηνοθεσία και η ακόμα πιο μέτριες υποκριτικές αποδόσεις.
Reviewed by My Films-In on
transcendence-
Rating:5,5 out of
10
Ένα εξωγήινο πλάσμα κατεβαίνει στη γη με σκοπό να αποπλανεί μοναχικούς και ανυποψίαστους άνδρες τους οποίους εξαφανίζει, καθώς στον πλανήτη της η ανθρώπινη σάρκα θεωρείται λιχουδιά. Σταδιακά όμως αρχίζει και δένεται συναισθηματικά με τους γήινους και το γεγονός αυτό την φέρνει σε σύγκρουση με την φυλή της.
Ο σκηνοθέτης του "Sexy Beast" (2000) και του "Birth" (2004) Τζόναθαν Γκλέιζερ έκανε εννιά χρόνια για να δημιουργήσει και να φέρει εις πέρας την ταινία "Under the skin", που μπορεί να μην είναι μια ταινία για όλους από πλευράς περιεχομένου, ύφους και ρυθμού ή μπορεί να μην είναι τέλεια, όμως είναι ένα φιλμ που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ένα από τα πιο πρωτότυπα στην ιστορία του σινεμά, δύσκολο στο να αναλυθεί και να αξιολογηθεί καθώς όχι μόνο καταργεί πολλές από τις συμβάσεις του κινηματογράφου αλλά τις επαναπροσδιορίζει. Η εικονογραφία μοιάζει σα να είναι έξω από αυτόν τον κόσμο και σε συνδυασμό με την πανέμορφη μουσική, κόβει την ανάσα. Στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας βλέπουμε και αισθανόμαστε τον κόσμο μέσα από τη ματιά ενός εξωγήινου πλάσματος και ο βαθμός αποστασιοποίησης του ματιού που παρατηρεί την ανθρωπότητα είναι ένα επίτευγμα. Οι διάλογοι είναι ελάχιστοι, δεν υποστηρίζονται οι νόρμες τις κλασικής αφήγησης, ενώ πολλά πράγματα δεν διευκρινίζονται από πρόθεση, είναι αφηρημένα και θολά και καλείται ο θεατής να δώσει κάθε φορά τη δική του ερμηνεία και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Μπορεί όμως να έχει πολλά ασαφή στοιχεία αλλά δεν αφήνει τίποτα αδιευκρίνιστο όσον αφορά την ανθρώπινη απεικόνιση και το πώς οι άνθρωποι συμπεριφέρονται και ενεργούν ο ένας προς το άλλο.
Η ταινία εξελίσσεται σε ένα συμβολικό παιχνίδι ερωτήσεων που μέσα από την εξεύρεση των απαντήσεων αναπτύσσεται μια εις βάθος μελέτη της κοινωνίας μας. Τι πραγματικά σημαίνει "ανθρώπινο ον"; Ποιες είναι οι αξίες του; Τι είναι αυτό που το χαρακτηρίζει; Είναι γιατί διαθέτει μια ορισμένη εμφάνιση; Είναι γιατί υπάρχει η δυνατότητα των συναισθημάτων; Είναι γιατί μπορεί και επικοινωνεί; Τι περικλείει η φόρμα και τι το περιεχόμενο, η μορφή και το υλικό είναι έννοιες ταυτόσημες; Ο στοχαστικός προβληματισμός της κινηματογραφίας τουΓκλέιζερ οδηγεί επίσης σε συμπεράσματα που αφορούν τον διαφορετικό ρόλο της σεξουαλικότητας στα φύλλα, τις υπαρξιακές προκλήσεις της ομορφιάς, την εκμετάλλευση και την θυματοποίηση της από μια ανθρωπότητα που έχει έντονη εμμονή με την σεξουαλικότητα και την εξωτερική εμφάνιση.
Στην ταινία η εξωγήινη θηλυκή ύπαρξη, Σκάρλετ Γιόχανσον, ντυμένη προκλητικά αρχίζει να αλληλεπιδρά με τους άνδρες που συναντά. Η προέλευση και τα κίνητρα της είναι ανεξήγητα, όπως και στα μάτια της το ίδιο φαντάζει η ανθρωπότητα. Μέσα από τις αποπλανήσεις αντρών, η κομίστρια του θανάτου, αρχίζει και καταλαβαίνει στοιχεία της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Στο πρώτο μισό της ταινίας όλοι οι άντρες που γνωρίζει ακολουθούν μόνο το ένστικτο τους και ενδιαφέρονται μόνο για την εξωτερική της εμφάνιση, συνεπώς μέσω αυτών γνωρίζει το κυρίαρχο ανθρώπινο χαρακτηριστικό που είναι η σφοδρή σαρκική επιθυμία. Οι αποπλανήσεις αντρών συνεχίζουν μέχρι που συναντά τον άνθρωπο με το παραμορφωμένο πρόσωπο. Είναι η συνάντηση κλειδί που θα την κάνει να καταλάβει τι σημαίνει κανείς να "νοιώθει" κι ο θεατής θα αρχίζει να βλέπει ένα αχνοφέγγισμα της έννοιας του "Ανθρώπινου". Με αυτόν, θα καταλάβει τα ανθρώπινα συναισθήματα της λύπης και τη μοναξιάς. Θα καταλάβει ότι η πραγματική εικόνα της χωρίς το ανθρώπινο δέρμα δεν είναι ελκυστική, δεν ταιριάζει στα πρότυπα της κοινωνίας, θα καταλάβει την αίσθηση πως είναι να νοιώθει κανείς αποξενωμένος και ευάλωτος. Ο παραμορφωμένος άντρας αποκομμένος για χρόνια από την κοινωνία λόγω της εμφάνισής του, δεν ήθελε να επωφεληθεί από την περίσταση, δεν είχε προσδοκίες για σεξ, αλλά για ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία και αυτό ήταν μια αποκάλυψη για αυτήν. Η εμπειρία αυτή μεταβάλει την συμπεριφορά της. Τον αφήνει να φύγει, τον απελευθερώνει. Μετά από αυτή την συνάντηση ξεκινάει το ταξίδι για την ανακάλυψη του εαυτού. Μια άλλη σημαντική συνάντηση θα λάβει χώρα με έναν άλλο παρία της κοινωνίας ο οποίος θα της προσφέρει βοήθεια, ζεστασιά, άνεση. Η εξωγήινη θα καταλάβει το ανιδιοτελές και πραγματικό ενδιαφέρον ενός ανδρός γι΄αυτή και θα οδηγηθεί στη σεξουαλική της αφύπνιση. Ναι στον κόσμο αυτόν υπάρχει ελπίδα. Τώρα πια δεν προσποιείται, αλλά αισθάνεται πιο ανθρώπινη και δέχεται τη σεξουαλική του προσέγγιση. Αλλά η επαφή τους ανατρέπεται γιατί συνειδητοποιεί ότι η δομή του σώματός της δεν επιτρέπει το σεξ και βιώνει τη δική της αίσθηση υποβάθμισης όπως του παραμορφωμένου ανδρός και αισθάνεται μια παρόμοια μοναξιά. Η φυγή της από το πλαίσιο της στοργής και της συμπάθειας την οδηγεί στο μέρος εκείνο όπου από θύτης μετατρέπεται σε θύμα για να μας υποδείξει πως τελικά η βία είναι ένας πανίσχυρος νόμος του σύμπαντος. Η σκηνή του τέλους μακρόσυρτη, ίσως περισσότερο από όσο θα έπρεπε, ενοχλητική, όμως αινιγματική και μυστηριώδης όπως και η αρχή, για να δώσει μια αλληγορία για την ίδια τη ζωή.
Ένα μοναδικό στο είδος του sci-fi, με ισχυρές ατμοσφαιρικές οπτικές εικόνες, άλλοτε πανέμορφες και ονειρικές κι άλλοτε δύσκολες και σοκαριστικές που προκαλούν ένα μεγάλο σύνολο σκέψεων. Λήψεις με κρυφή κάμερα και σκηνές που αποδίδουν μια εντυπωσιακά απόκοσμη ανησυχητική εξωγήινη διάσταση. Αξίζει να σημειώσουμε πως οι άγνωστοι άνθρωποι που συναντήθηκαν με την Γιόχανσον στο φορτηγάκι, δεν γνώριζαν ότι κινηματογραφούνταν αλλά ενημερώθηκαν μετά, για να δώσουν ή όχι την άδεια για την χρησιμοποίηση των πλάνων αυτών στην ταινία. Αυτό δίνει ένα ενδιαφέρον στοιχείο ρεαλισμού, τον οποίο ο σκηνοθέτης συνδυάζει αρμονικά με την υπερρεαλιστική πραγματικότητα της ταινίας του. Η μουσική επένδυση της ταινίας εκπληκτική, απόκοσμη, ενισχύει την λεπτή αίσθηση τρόμου που υπάρχει στην ατμόσφαιρα της. Η Γιόχανσον μινιμαλιστική και στωική, αποδίδει την δύσκολη διαδρομή από το μη ανθρώπινο προς το παιχνίδι της ψεύτικης γοητείας και ανάποδα, κυρίως με τη σωστή διαχείριση των εκφράσεων της.
Θα μπορούσαμε να δούμε κάποιες επιρροές από ταινίες άλλων μεγάλων δημιουργών όπως του Κιούμπρικ, του Λιντς ή του Ταρκόφσκι, όμως πιστεύουμε πως πρόκειται για ένα πρωτότυπο πόνημα με ιδιαίτερη υφολογική υπογραφή. Μια ταινία που μας ταξιδεύει κάτω από το δέρμα μας, μια μοναδική αισθητικά εμπειρία.
Να σημειώσουμε τέλος πως το φιλμ στηρίζεται στη νουβέλα του Ολλανδού συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Μάικλ Φάμπερ.
Reviewed by My Films-In on
under the skin-
Rating:8,7 out of
10
Σε μια μελλοντική εποχή, όχι και τόσο μακρινή από τη δική μας, ο Θίοντορ Τουόμπλι είναι ένας μοναχικός συγγραφέας που βρίσκεται στην οδυνηρή διαδικασία του διαζυγίου του. Η δουλεία του είναι να γράφει εγκάρδιες επιστολές για λογαριασμό άλλων ανθρώπων που δεν είναι διατεθειμένοι να το κάνουν και όταν δεν εργάζεται παίζει βίντεο παιχνίδια στο διαμέρισμά του και περιστασιακά συναντά τους φίλους του. Κάποια στιγμή αγοράζει ένα λειτουργικό το οποίο διαφημίζεται ως το πρώτο στον κόσμο με τεχνητή νοημοσύνη, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το λειτουργικό διαθέτει επίσης συνείδηση, έχει την ικανότητα να επικοινωνεί, να συζητά και να "αισθάνεται" τον κάτοχό του. Ο Θίοντορ περνάει πολύ χρόνο μαζί με την Σαμάνθα, το όνομα του λειτουργικού, αισθάνεται χαρά με την επικοινωνία μαζί της, αλλά έχει και κάποιες αμφιβολίες για τη σχέση του. Σαν λειτουργικό με ισχυρή νοημοσύνη, η Σαμάνθα βοηθά τον Θίοντορ σε πολλά ζητήματα όπως κανείς άλλος δεν θα μπορούσε, όμως μπορεί να τον βοηθήσει με την εσωτερική του σύγκρουση, του να είναι ερωτευμένος με ένα κομπιούτερ;
Ο Σπάικ Τζόνζ μας έχει συνηθίσει σε σενάρια με μια ιδιότροπη ποιότητα, παράδοξα και πολύπλοκα, όπως "στο μυαλό του Τζων Μάλκοβιτς". Στο Her, επιχειρεί να μας δώσει μια πολύπλευρη και πολυεπίπεδη κινηματογραφική εμπειρία, στην οποία μελετά τον χαρακτήρα ενός απομονωμένου ανθρώπου που φοβάται να δείξει ότι είναι ευάλωτος και να επικοινωνήσει τα συναισθήματά του, μια επιστημονική φαντασία, που αναπτύσσει κοινωνικές, ηθικές και βαθιά ψυχολογικές πτυχές της ανθρώπινης κατάστασης και το δίνει με έναν ασυνήθιστο αλλά ειλικρινή ρομαντισμό.
Στην ιστορία που τοποθετείται στο κοντινό μέλλον, βλέπουμε ένα φουτουριστικό όραμα της μεγαλούπολης του Λος Άντζελες, όπου οι άνθρωποι περνούν περισσότερο χρόνο μιλώντας στους υπολογιστές τους, αγνοώντας ο ένας τον άλλον, όπως γίνεται σήμερα με τους ανθρώπους που κοιτούν τα κινητά τους ή τα τάμπλετ τους αντί να επικοινωνούν με τους γύρω τους.
Ο πρωταγωνιστής τόσο απελπισμένος για οικειότητα, βρίσκεται σε μια περίεργη και ιδιόρρυθμη σχέση, ερωτευμένος με την τεχνητή νοημοσύνη ενός λειτουργικού συστήματος και φυσικά δεν είναι ο μόνος. Και ναι μεν επιφανειακά μπορεί να φαίνεται ότι γράφει "απλά γράμματα" ή να συνομιλεί με "έναν υπολογιστή", αλλά όλα αυτά είναι διέξοδοι των συναισθημάτων και των επιθυμιών του. Μια ερωτική ιστορία ειλικρινή και σπαραχτική, συνδεδεμένη με την αντικοινωνική τεχνολογική μανία της σημερινής εποχής. Αναφέρεται σε κάτι διαχρονικό και βαθύ όπως η αγάπη ή η απώλεια και η επιθυμία που εξελίσσεται, παράλληλα με τη δέσμευση του ανθρώπου από την τεχνολογία. Αιχμές για την αποξένωση στις ανθρώπινες σχέσεις που είναι πολύπλοκες και απαιτούν έντιμη και ειλικρινή αντιμετώπιση, για το ανεκπλήρωτο και τη μοναξιά, για την διατήρηση της κοινωνικότητας όταν οι λεωφόροι επικοινωνίας έχουν πληγεί από την ίδια την "κανονικότητα" της ζωής μας.
Θα μπορούσε ίσως κάποιος να πει, ότι έχουμε ένα εύκολο κλισέ όσον αφορά την τεχνολογία και το μέλλον, όμως ουσιαστικά έχουμε μια μεταμοντέρνα διαχείριση όλων των προαναφερθέντων αιχμών και θεμάτων και μας δίνει ένα προφητικό μήνυμα για την πραγματικότητα και όχι μια φανταστική αντανάκλαση.
Να σημειώσουμε τα έξοχα βουβά χαοτικά σκηνικά της μεγαλούπολης που συνδέονται άριστα με τις ψυχολογικές διαθέσεις των ηρώων και τα βαθύτερα νοήματα της ταινίας. Reviewed by My Films_In on
gloria-
Rating:7.7 out of
10
