Το my films-in, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΠΟΥ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΛΑΤΡΕΙΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ, ΜΕ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, REVIEWS, ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΤΑΙΝΙΩΝ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΝΕΑ. Films, cinema, reviews, movie news and festivals, oscars.
Το 2010, ο αμερικανός θεατρικός συγγραφέας Ντέιβιντ Άϊβς, διασκευάζει το μυθιστόρημα του αυστριακού συγγραφέα Λεοπόλδου φον Ζάσερ Μάζοχ- όνομα από το οποίο προήλθε η λέξη μαζοχισμός- “Η Αφροδίτη με τη γούνα” (1870). Ο Ρομάν Πολάνσκι εμπνέεται από το θεατρικό του Ιβς και σε συνεργασία μαζί του το μεταφέρει στη σκοτεινή αίθουσα.
Πολυγραφότατος, με πλούσιες θεματικές, ο Ρομάν Πολάνσκι στα ογδόντα του, για άλλη μια φορά συναρπάζει με την ιδιαίτερη αφήγηση του και έχοντας ως στήριγμα τη μεγάλη θεατρική του παιδεία, αναδεικνύει αυτή τη φορά τον πλούσιο διάλογο μεταξύ λογοτεχνίας, θεάτρου και κινηματογράφου κι όλων αυτών με την πραγματικότητα, αποφεύγοντας τον κίνδυνο μιας απλής τηλεμετάδοσης ενός θεατρικού έργου.
Ταινία χαμηλού προϋπολογισμού, γυρισμένη στη σκηνή ενός παλιού θεατρικού κτηρίου, με δυο μονάχα ταλαντούχους ηθοποιούς κι όμως τόσο πολυσύνθετη και πολυεπίπεδη.
Μέλος της υψηλής κοινωνίας του Βουκουρεστίου, η Κορνέλια, βρίσκει την ευκαιρία να ξαναπάρει τον έλεγχο της ζωής του αποξενωμένου ενηλίκου γιου της, όταν αυτός αντιμετωπίζει την κατηγορία της ανθρωποκτονίας.
Η νέα εποχή στον κινηματογράφο της Ρουμανίας ξεκινά λίγα χρόνια μετά την πτώση του Τσαουσέσκου και “εγκαινιάζεται” με την ταινία “Η οδύσσεια του κυρίου Λαζαρέσκου” το 2005, η οποία είναι η πρώτη που βρίσκει διεθνή διανομή και βραβεύεται στο “Ένα κάποιο βλέμμα” των Καννών και με τη Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο. Στη συνέχεια υπήρξαν κι άλλες αξιόλογες ταινίες, να θυμίσουμε το California Dreamin' το 2007, που κι αυτή κερδίζει στο “Ένα Κάποιο Βλέμμα” στις Κάννες, “Το χαρτί θα είναι μπλε” το 2006, “4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 ημέρες” χρυσός Φοίνικας στις Κάννες το 2007 και πολλές άλλες. Ο Σύγχρονος Ρουμανικός κινηματογράφος, χαρακτηρίζεται από δυο τάσεις στις αφηγηματικές του συμβάσεις: η πρώτη τάση, συνδυάζει τον κοινωνικό σχολιασμό με την καυστική σάτιρα και η δεύτερη τάση, τεχνοτροπία και περιεχόμενο κυριαρχούνται από στοιχεία αστικού ρεαλισμού ή γραφειοκρατικού ρεαλισμού.
Η “Οικογενειακή υπόθεση” είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της δεύτερης τάσης, ένα συγκλονιστικό καλά δομημένο ψυχολογικό δράμα, με ανατροπές, καφκική ατμόσφαιρα και μικροσκοπική, λεπτομερή περιγραφή και ανάλυση της ακανθώδους σχέσης μεταξύ μιας μητέρας και του ενήλικα γιου της, που η κοινωνικοπολιτική δυναμική της υπονοεί τη σφοδρή ταξική σύγκρουση σε μια κοινωνία που είναι ακόμα παγιδευμένη από την απάθεια και τη διαφθορά ενός οδυνηρού παρελθόντος, στη μετασοβιετική ανατολική Ευρώπη.
Το μικρό γατάκι Θάντερ, έχει εγκαταλειφθεί από τους ιδιοκτήτες του και ένα βροχερό βράδυ βρίσκει καταφύγιο στο μεγάλο αρχοντικό του μάγου Λορέντζο. Ο γέροντας θα το καλοδεχθεί, δεν θα συμβεί όμως το ίδιο με τον Τζακ το λαγό και την μικρή ποντικίνα Μάγκι που θα συνωμοτήσουν εναντίον του προκειμένου να φύγει από το σπίτι. Όμως απέναντι στην κοινή απειλή, του πονηρού ανιψιού του Λορέντζο που θέλει να στείλει τον θείο του στο γηροκομείο και να πουλήσει το αρχοντικό, θα πρέπει να συμφιλιωθούν και να προσπαθήσουν όλοι μαζί να αποτρέψουν το γεγονός.
Από το Βέλγιο η παραγωγή αυτή, σε σκηνοθεσία των Μπεν Στάσεν και Ζερεμί Ντεγκρισόν, συνεργάτες και στο παρελθόν σε άλλες ανάλογες μικρού μήκους ταινίες, που αν και αναπτύσσεται με προβλέψιμο τρόπο, ωστόσο διαθέτει κάποια καλά χαρακτηριστικά. Η αμερικανική βιομηχανία με ονόματα κολοσσούς όπως Ντίσνεϊ, Πιξάρ, Ντρεαμ Γουόρκς κλπ. δεν αφήνει και πολλά περιθώρια σε τέτοιου είδους προσπάθειες, ο ανταγωνισμός είναι πολύ μεγάλος, έτσι εύκολα παραγωγές σαν αυτή μπορούν να βρεθούν στο περιθώριο, όμως αξίζει λίγο την προσοχή μας γιατί και χαρακτήρες αξιαγάπητους διαθέτει και υψηλής ποιότητας οπτικά εφέ, χρώματα και σχέδια.
Πολωνία 1962. Η Άννα, μεγαλωμένη σε μοναστήρι, λίγο πριν τους όρκους της για να γίνει καλόγρια θα συναντήσει την μοναδική εν ζωή συγγενή της, την αδελφή της μητέρας της Βάντα, η οποία θα της αποκαλύψει ότι είναι Εβραία. Θα ξεκινήσουν οι δυο τους ένα ταξίδι για να ανακαλύψουν που έχουν ταφεί και τον τρόπο που πέθαναν οι γονείς της κατά τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο.
Έχοντας ως όχημα το θέμα της συλλογικής ευθύνης των αντισημιτικών κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, το θέμα της αντιπαλότητας μεταξύ καθολικών και Εβραίων Πολωνών και των εγκλημάτων που συνέβησαν στην μεταπολεμική κομμουνιστική Πολωνία, η ευαίσθητη και συνάμα δυναμική ασπρόμαυρη κινηματογραφία του Παβλικόφσκι εξερευνεί τις επιπτώσεις του πολέμου στις ζωές των επιζώντων, τις εμπειρίες του παρελθόντος και πως αυτές διαμορφώνουν το σήμερα και τις προσπάθειες αφομοίωσης των εμπειριών αυτών προκειμένου να υπάρχει μια πορεία προς το αύριο.
Ένα σκοτεινό και τραγικό ταξίδι στην Πολωνία του 1960, που εισχωρεί βαθιά και εξαιρετικά διακριτικά στις πληγές και τα συναισθήματα ανθρώπων που οι ζωές τους άλλαξαν δραματικά μετά από όλα όσα υπέστησαν, δοσμένο όχι μέσα από διαλόγους όπως θα περίμενε κανείς, αλλά πρωτίστως, μέσα από την εξαιρετική οπτική γλώσσα του φιλμ και την εξαιρετική υποκριτική των συντελεστών του, που καθιστούν εφικτό χωρίς την πρόσθεση επιπλέον σκηνών, να γνωρίσει ο θεατής τις θλίψεις τους, την ψυχρότητα και την ερημιά των ψυχών τους, να μάθει την κρυμμένη αλήθεια τους, στις σιωπές και σε αυτό που δεν εκφέρεται.
Οι ασπρόμαυρες λιτές αλλά συναρπαστικές εικόνες σε ένα χορταστικό φορμά με αναλογία διαστάσεων 1.33:1, συνάδουν με την ιστορία, συμβάλουν στην δραματοποίηση της αφήγησης, συμπληρώνουν τα συναισθήματα και αναδεικνύουν την αντίθεση των εξαιρετικά πολυσύνθετων και αντιθετικών κεντρικών χαρακτήρων.
Η Βάντα, που την υποδύεται η έξοχη Αγκάτα Κούλεζα, αλκοολική, άθεη, απογοητευμένη και νικημένη από τη ζωή και τους ανθρώπους, περιφρονεί και σαρκάζει το σήμερα το οποίο δεν την αφορά πια. Η Άννα, που την ενσαρκώνει η πολύ καλή Αγκάτα Τρεμπουκόφσκα, χωρίς ρίζες, εύθραυστη μέσα στην αγνότητα και τον ιδεαλισμό της, συναντά τη θεία της και αντιμετωπίζει μια σειρά από συναισθήματα υπονομευτικά της πίστης της, εκ των οποίων τα περισσότερα θεμελιώνονται από θλίψη.
Θεία και ανιψιά εντελώς αντίθετες μεταξύ τους στο τι εκπροσωπούν και τι εκφράζουν, θα συνδεθούν, θα κατανοήσουν το ρόλο η μια στη ζωή της άλλης και τη θέση τους στην κοινωνία και στο τέλος αφού συνειδητοποιήσουν την τραγική μοίρα της οικογένειάς τους, θα πρέπει να πάρουν αποφάσεις και να επιλύσουν τις εσωτερικές τους συγκρούσεις.
Η Ida είναι ένα ταξίδι αυτο-ανακάλυψης και αναζήτησης της ταυτότητας, με αργό προσεχτικό ρυθμό και σωστή αφηγηματική δομή, εγείρει σημαντικά ερωτηματικά που αφορούν, την αλήθεια, τις ενοχές, τις αυταπάτες, την πίστη, τις επιλογές στη ζωή, την παράλογη ανθρώπινη προκατάληψη και την κοινωνική απόρριψη, την ελπίδα, την τιμωρία και την συγχώρεση. Μια ιστορία με πολλούς κοινωνικούς και πολιτικούς συμβολισμούς και ισχυρές τις αντηχήσεις του Β΄Παγκοσμίου πολέμου που δεν θέλει να διδάξει, αλλά μόνο να αποτρέψει τα ίδια λάθη.
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου το 2013. Βραβείο Καλύτερης Ταινίας και Γυναικείας Ερμηνείας στο 5ο Φεστιβάλ Les ArcsGrand Prix και Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βαρσοβίας το 2013.
Η ταινία είναι υποψήφια για το ξενόγλωσσο όσκαρ, καλύτερης σκηνοθεσίας, καλύτερης φωτογραφίας, καλύτερου σεναρίου, καλύτερου β΄γυναικειου ρόλου στα όσκαρ που μας έρχονται. Reviewed by My Films-In, on
ida-
Rating:8,0 out of
10
Ο σαραντάχρονος Γκάϊ Τρίλπι, εκμεταλλευόμενος κάποιο κενό στους κανόνες του Αμερικανικού εθνικού πρωταθλήματος ορθογραφίας, αποφασίζει να προκαλέσει προβλήματα με το να εισχωρήσει στη διοργάνωση και να εκθέσει ανεπανόρθωτα έναν από τους ποιο αθώους θεσμούς της χώρας, το Spelling Bee National Quill. Οι ανώτεροι παράγοντες του θεσμού, οι εξοργισμένοι γονείς και οι φιλόδοξοι μικροί συμμετέχοντες, δεν πτοούν καθόλου τον Γκάϊ ο οποίος αρπάζει με αδίστακτο τρόπο κάθε βραβείο σε όλα τα στάδια του διαγωνισμού προκείμενου να βγει ο πρώτος νικητής. Κατά τη διάρκεια της διερεύνησης μιας δημοσιογράφου για τα αίτια της συμπεριφοράς του Γκάϊ, αυτός θα αναπτύξει μια απίθανη συμμαχία με έναν δεκάχρονο, ο οποίος θα συγκλονιστεί εντελώς από τον απίστευτο χαρακτήρα του Γκάϊ.
Η πρώτη σκηνοθετική προσπάθεια του Tζέϊσον Μπέιτμαν, ο οποίος κρατά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία, είναι μια απολαυστικά αγενής κωμωδία που θα συζητηθεί. Το "Κακές λέξεις", είναι μια μελέτη ωρίμανσης ενός χαρακτήρα, μια ιστορία ενός ηττημένου που παρουσιάζεται χωρίς αναστολές. Κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή κωμωδία για έναν ενήλικα ο οποίος μετέχει σε εθνικά πρωταθλήματα ορθογραφίας για παιδιά και τα ανταγωνίζεται με αθέμιτους τρόπους, αλλά και κάτι πολύ περισσότερο από ένα συγκινητικό δράμα γεμάτο αλήθειες που θα θέλαμε να μην υπήρχαν.
Η απροσδόκητα μαύρη κωμωδία του Tζέϊσον Μπέιτμαν ξεπερνά τα όρια του πολιτικά ορθού, γίνεται δυσάρεστη αν λάβουμε υπόψη μας την ηλικία των ηθοποιών, εκκεντρική και ειρωνική, δυναμιτίζει συνεχώς το κοινό με το κυνικό χιούμορ και την ασεβή επιθετική συμπεριφορά του πρωταγωνιστή. Όμως αποδεικνύεται όχι μόνο αρκετά διασκεδαστική και έξυπνη, αλλά το ειρωνικό χιούμορ, η λεκτικές επιθέσεις και η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά, αντισταθμίζονται στο τέλος επιδέξια από το ανθρωπιστικό, στο βάθος, σενάριο. Η χρήση κάποιων κλισέ όπως το μικρό παιδί και το προβλέψιμο, ωστόσο συγκινητικό φινάλε, αφαιρούν λίγο από την δυναμική του ρίσκου που θέλει να πάρει ο σκηνοθέτης, όμως δεν αποδυναμώνουν το απειλητικά σατιρικό σώμα της κινηματογραφίας του, που διαθέτει επίσης ένα πολύ σφικτό και πρωτότυπο σενάριο, πολύ καλή σκηνοθεσία, γρήγορο ρυθμό που δεν χάνεται ούτε δευτερόλεπτο και άριστες ερμηνείες.
Αστείο και σαρκαστικό, ψυχαγωγικό και ξεδιάντροπο, το φιλμ θέτει το ερώτημα, τι έχει περισσότερη σημασία και τι πληγώνει περισσότερο, μια κακή λέξη ή μια κακή πράξη;
Σίγουρα μία από τις πιο αξέχαστες κωμωδίες του έτους.
Reviewed by My Films-In, on
bad words-
Rating:7,4 out of
10
Ένα ξεπεσμένο στέλεχος μιας δισκογραφικής εταιρίας, συναντά τυχαία σε ένα μπαρ στο Μανχάταν μια πρωτοεμφανιζόμενη νεαρή τραγουδίστρια και τραγουδοποιό και αμέσως γοητεύεται από το ακατέργαστο ταλέντο της. Από αυτή την τυχαία συνάντηση θα δημιουργηθεί μια αμοιβαία συμπάθεια και μια πολύ επιτυχημένη συνεργασία.
Με το Begin Again ο Τζον Κάρνεϊ αποδεικνύει πως η επιτυχία της προηγούμενής του ταινίας Once, το 2006 και το όσκαρ που πήρε η ταινία στην κατηγορία καλύτερης κινηματογραφικής μουσικής και πρωτότυπου τραγουδιού δεν ήταν τυχαία γεγονότα.
Με την ίδια αφοπλιστική συναισθηματική ευθύτητα, την ίδια απλότητα και αμεσότητα του Once, ο σκηνοθέτης επανεξετάζει τα θέματα της ανθρώπινης δημιουργικής διαδικασίας και της ψυχολογικής επίδρασης της μουσικής, σε ένα πιο ευρύ φάσμα αυτή τη φορά, εξετάζοντας τις σύγχρονες εξελίξεις στον κλάδο της μουσικής και την χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας. Πιστός στη θεραπευτική δύναμη της τέχνης ο Κάρνεϊ και με μεγάλο σεβασμό για τον τρόπο με τον οποίο η μουσική δημιουργείται, απορρίπτει τις επεξεργασμένες ποπ συνθέσεις, το μάρκετινγκ της μουσικής βιομηχανίας και τους υψηλά αμειβόμενους μεσάζοντές της, προκρίνει το καθαρό αποτέλεσμα που παράγεται όταν το έμφυτο ταλέντο εστιάζει την ενέργειά του αποκλειστικά στην δημιουργία και τάσσεται υπέρ της άμεσης επαφής του καλλιτέχνη με το κοινό του. Αποφεύγει να κτίσει το σενάριό του πάνω σε μια ιστορία αγάπης και επικεντρώνεται στην προσπάθεια, στον αγώνα και στην καταξίωση του καλλιτεχνικού εγχειρήματος, το οποίο συνυφαίνει σε δεύτερο επίπεδο με τις μεγάλες και δύσκολες αλλαγές της ζωής, αναδεικνύοντας την επίδραση της μουσικής πάνω στην ανθρώπινη καθημερινότητα και ψυχοσύνθεση.
Ταινία χωρίς σεναριακές εκπλήξεις που κυλά όμως ευχάριστα, με απολαυστικά ατμοσφαιρικά τραγούδια που ερμηνεύει με φωνητική επάρκεια η Κίρα Νάιτλει, κινηματογράφηση που περιλαμβάνει πλάνα σχεδόν από όλη την πόλη της Νέας Υόρκης, προτρεπτική και ενθαρρυντική για κάθε νέο καλλιτέχνη αλλά και ένα ευχάριστο διάλειμμα για τους υπόλοιπους από τη καταιγιστική δράση των υπερπαραγωγών του καλοκαιριού που μας πέρασε.
Να σημειώσουμε πως τα τραγούδια που ακούγονται στο φιλμ γράφτηκαν από τους Γκρέγκ Αλεξάντερ και Ντανιέλ Μπράιζεμποις.
Reviewed by My Films-In, on
begin again-
Rating:6,9 out of
10
Στο Μουμπάι, κάθε μέρα οι τοπικοί κούριερ παραδίδουν σπιτικό φαγητό από τα νοικοκυριά στα γραφεία των εργαζόμενων. Μια λάθος παράδοση φαγητού θα φέρει σε επαφή δυο τελείως διαφορετικούς ανθρώπους μεταξύ τους, μια νεαρή γυναίκα που ο άντρας της την παραμελεί κι έναν λογιστή μοναχικό άνδρα που ετοιμάζεται να συνταξιοδοτηθεί. Μέσω των πακέτων φαγητού και ανταλλάσσοντας καθημερινά μηνύματα θα έρθουν πιο κοντά ο ένας με τον άλλον.
Εμπνευσμένο από το διάσημο σέρβις παράδοσης φαγητού του σημερινού Μουμπάι ή αλλιώς Βομβάης. Το dabbawallas, εξ ου και ο ινδικός τίτλος της ταινίας Dabba, είναι ένα σύστημα που συλλέγει από τις κατοικίες των εργαζόμενων το φαγητό τους, το παραδίδει στο χώρο εργασίας τους μέχρι το μεσημέρι και επιστρέφει τα άδεια κουτιά πίσω πάλι στις κατοικίες των πελατών, αργά το απόγευμα. Λόγω της άριστης οργάνωσής του, το σύστημα αυτό έχει αποτελέσει αντικείμενο ερευνών στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Οι 5.000 και πλέον dabbawallas μεταφέρουν τα κουτιά με φαγητό, σε περισσότερους από 130.000 εργαζόμενους στην τέταρτη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στον κόσμο, διεξάγοντας πάνω από 260.000 παραδόσεις μέσα σε έξη ώρες, έξη μέρες τη βδομάδα, 52 εβδομάδες το χρόνο, επιτυγχάνοντας μια πολύ υψηλή απόδοση υπηρεσιών, με ποσοστό λάθους που ισοφαρίζει ή είναι πολύ καλύτερο της απόδοσης του λεγόμενου six sigma. Το six sigma χρησιμοποιείται σε πολλές οργανώσεις ως μέτρο ποιότητας που φτάνει κοντά στην τελειότητα, γιατί δίνει ποσοστό λάθους 99.999666 τοις εκατό. Το φιλμ του Μπάτρα μιλάει γιαυτό το λάθος και επιβεβαιώνει πως ακόμα κι αν οι πιθανότητες για να βρει κανείς την αληθινή αγάπη είναι ελαχιστότατες, αυτή θα βρει τον τρόπο για να συμβεί.
Η ταινία καταφέρνει πραγματικά και προβάλλει τον ευγενικό ψίθυρο της ελπίδας στη μελαγχολική μελωδία της ζωής, την τρανή υπόσχεση του απροσδόκητου και του απρόβλεπτου, που είναι πάντα εκεί για να γκρεμίσει τις όποιες βεβαιότητές μας και τους ευφάνταστους μοναδικούς τρόπους του έρωτα να εισχωρεί στις ανθρώπινες ψυχές και να τις αλλάζει μια για πάντα.
Ο Ριτές Μπάτρα εντυπωσιάζει γιατί δεν θέτει ως στόχο να εντυπωσιάσει. Απλά αφήνει την δημιουργία του να ευδοκιμήσει στην απλότητά της και μας αποκαλύπτει με λεπτότητα και ανάλαφρο χιούμορ, το συνηθισμένο της ζωής, τις ελπίδες, τις λύπες και τους φόβους των καθημερινών ανθρώπων, χωρίς οποιοδήποτε σημάδι μεγαλοσχημίας ή αφηγηματικά τεχνάσματα.
Με οικονομία στην αφήγηση, απαλότητα στον τεμαχισμό του χρόνου, λιτούς χαρακτήρες και χαμηλών τόνων υποκριτική, ο σκηνοθέτης δημιουργεί ένα πλούσιο κινηματογραφικό αποτέλεσμα, σαν ένα καλοφτιαγμένο ινδικό πιάτο γαρνιρισμένο με το σωστό συνδυασμό συναισθημάτων που μας προκαλεί να το γευτούμε μέχρι τέλους.
Reviewed by My Films-In, on
the lunchbox-
Rating:8,2 out of
10
Ο Έρικ μεταφέρεται από τις φυλακές ανηλίκων στους ενήλικες, δυο χρόνια νωρίτερα λόγω της εξαιρετικά βίαιης συμπεριφοράς του. Εκεί θα συγκρουστεί με το περιβάλλον της φυλακής αλλά και με τους δαίμονες που έχει μέσα του, καθώς στο διπλανό κελί θα συναντήσει τον ήδη έγκλειστο πατέρα του...
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντέιβιντ Μακένζι
ΣΕΝΑΡΙΟ: Τζόναθαν Έισερ
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Τζάκ Ο Κόνελ, Ρούμπερ Φρέντ, Μπεν Μέντελσον, Σαμ Σπρούιλ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Αγγλία
Μια ταινία με περιορισμένη διαφημιστική καμπάνια και μικρό προϋπολογισμό, αλλά που καταφέρνει και κερδίζει τις εντυπώσεις με την σκληρή αισθητική της αφήγησής της και τις εξαιρετικές υποκριτικές αποδόσεις. Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό δράμα φυλακής, από τα καλύτερα και πιο ρεαλιστικά που έχουν γυριστεί ως σήμερα.
Η εικονογραφία του Ντέιβιντ Μακένζι και το σενάριο του Τζόναθαν Έισερ, που βασίστηκε στις δικές του εμπειρίες ως ψυχολόγου φυλακών, αποδίδουν πιστά την σκοτεινή και σκληρή πραγματικότητα της φυλακής, τα ξεσπάσματα οργής και βίας, την επώδυνη μοναξιά, την λαβωμένη σχέση μεταξύ πατέρα και γιου και τις ατέλειες των μεθόδων αποκατάστασης του αγγλικού σωφρονιστικού συστήματος. Όμως, η απόλυτη ωμότητα πίσω από τα τείχη των φυλακών, δεν θα μπορούσε να αποδοθεί σε τέτοια ένταση, χωρίς τις εκπληκτικές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς. Υποκριτική, που αποδίδει στην εντέλεια τόσο την βίαιη αποφόρτιση των ψυχολογικών τραυμάτων, όσο και την υπόγεια ένταση των υποταγμένων συναισθημάτων στις αδιόρατες εκφράσεις των προσώπων. Εξαιρετικός τόσο ο Τζάκ Ο Κόνελ στον ρόλο του γιου, όσο και ο Μπεν Μέντελσον στον ρόλο του πατέρα.
Αποφεύγοντας τους μελοδραματικούς τόνους ο Ντέιβιντ Μακένζι πραγματεύεται εις βάθος την τεμαχισμένη σχέση πατέρα γιου, εστιάζει και αναδεικνύει τις στιγμιαίες ενδείξεις συμπόνιας και τρυφερότητας που μετριάζουν αν όχι εξισορροπούν τις σκληρές μεταξύ τους συγκρούσεις και θέτει ερωτήματα κοινωνικά και πολιτικά που αφορούν το ελλιπές σωφρονιστικό σύστημα και τους λανθασμένους τρόπους προσέγγισης του άγριου περιεχόμενου της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα στο αυστηρά ελεγχόμενο και ιεραρχημένο περιβάλλον της φυλακής.
Το φιλμ έχει σημειώσει ήδη μία αξιόλογη πορεία στα κινηματογραφικά φεστιβάλ του Λονδίνου και του Τορόντο και φιλοδοξεί τώρα να κερδίσει και την προτίμηση του κοινού στις κινηματογραφικές αίθουσες.
Δεν μας άρεσε η τοποθέτηση προϊόντος.
Reviewed by My Films-In, on
starred up-
Rating:7,9 out of
10
Η αληθινή ιστορία του Τζίρο Χορικόσι ενός από τους διασημότερους μηχανικούς αεροσκαφών που διακρίθηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου σχεδιάζοντας τα ιαπωνικά μαχητικά αεροσκάφη.
Χαγιάο Μιγιαζάκι, πολυβραβευμένος σκηνοθέτης κινουμένων σχεδίων, βραβευμένος με όσκαρ το 2001 για το "Ταξίδι στη Χώρα των θαυμάτων". Ένας δημιουργός που έχει κατασκευάσει μερικά από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα κινουμένων σχεδίων με απίστευτες, παράξενες εικόνες που δε θα μπορούσε κανείς από τον δυτικό κόσμο να φανταστεί και να δημιουργήσει. Ο μάγος του ιαπωνικού καρτούν, παρουσιάζει σε αυτό το φιλμ την ζωή του Τζίρο Χορικόσι, του διάσημου σχεδιαστή πολεμικών αεροπλάνων κατά την περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, μετατρέποντάς τη σε ένα αντιπολεμικό ύμνο.
Αρκετοί κατηγόρησαν τον Μιγιαζάκι πως με αυτή την ταινία φαίνονται πιο ελκυστικά στα μάτια του θεατή τα πολεμικά αεροπλάνα και συγκεκριμένα τα Ζέρο Φάιτερ που ο Χορικόσι σχεδίασε, ενώ στην ουσία ήταν μηχανές που σκότωναν και είχαν δημιουργηθεί για να καταρρίπτουν τα εχθρικά μαχητικά. Οι περισσότεροι όμως υποστηρίζουν ότι το βασικό νόημα της ταινίας ήταν ένα ηχηρό αντιπολεμικό μήνυμα, που μιλούσε συγχρόνως για την απεριόριστη δύναμη της φαντασίας και πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί για λάθος σκοπούς η δουλειά κάποιου σχεδιαστή. Τα αντιπολεμικά μηνύματα άλλωστε και η ειρηνιστική δεοντολογία ήταν για πολλά χρόνια ένα σταθερό μήνυμα των ταινιών του Μιγιαζάκι.
Το όνειρο από μικρό παιδί του Χορικόσι ήταν να γίνει πιλότος, όμως τον εμπόδισε η όρασή του, οπότε ακολούθησε το επάγγελμα του μηχανικού και σχεδιαστή αεροπλάνων. Το πάθος για τα αεροπλάνα και την αεροπορία τον έκανε πρωτοπόρο στον τομέα του. Εργάστηκε τα περισσότερα χρόνια για λογαριασμό της ιαπωνικής εταιρίας Μιτσουμπίσι, η οποία είχε στενές σχέσεις με το ιαπωνικό στρατιωτικό κατεστημένο. Ο Χορικόσι παρόλο που είχε άμεση συμμετοχή στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο με την κατασκευή αυτών των αεροπλάνων, ήταν έντονα αντίθετος με τις εχθροπραξίες που συνέβαιναν καθώς τις θεωρούσε το λιγότερο ανώφελες, ενώ η κατασκευή των μαχητικών ήταν ενάντια στις εσωτερικές επιταγές του. Είχε δηλώσει εξάλλου πως "Το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν κάτι όμορφο".
Βασιζόμενος ο Μιγιαζάκι σε αυτά τα αληθινά γεγονότα και στις μαρτυρίες του πατέρα του, ο οποίος είχε εργαστεί για τον Χορικόσι κατά τη διάρκεια του πολέμου, δημιουργεί μια ιστορική, βιογραφική ταινία, για να μας παρουσιάσει μέσα στα εκατόν είκοσι λεπτά της, που είναι γεμάτα από μαγικά σχέδια και χρώματα, πολλές από τις ιδέες και τους προβληματισμούς του, όπως το ανώφελο του πολέμου, την λάθος χρησιμοποίηση του όποιου ανθρώπινου ταλέντου, την πάλη που πρέπει να κάνει κανείς απέναντι στις δυσκολίες της ζωής, το κυνήγι του ονείρου και της τελειότητας, τη σημασία της αγάπης όταν οι άνεμοι της ζωής δυναμώνουν.
Μια από τις πιο ωραίες ταινίες του μεγάλου Ιάπωνα δημιουργού, που σίγουρα θα μας λείψει αν κάνει πράξη αυτό το οποίο δήλωσε στην πρεμιέρα του έργου, στο περσινό φεστιβάλ της Βενετίας, πως αυτή είναι η τελευταία του ταινία.
Να σημειώσουμε πως η ταινία ήταν υποψήφια στα φετινά βραβεία Όσκαρ.
Reviewed by My Films-In, on
the wind rises-
Rating:8,2 out of
10
Ο Άνταμ είναι καθηγητής ιστορίας σε πανεπιστήμιο. Η ζωή του είναι μονότονη, ενώ η σχέση του με τη Μαίρη βαίνει προς το τέλος της. Ένα βράδυ θα παρακολουθήσει τυχαία μια ταινία στον υπολογιστή του, στην οποία θα ανακαλύψει ότι υπάρχει στην ίδια πόλη ένας σωσίας ίδιος με εκείνον, ένα πιστό αντίγραφό του. Η ιστορία αφορά την απόφαση του Άνταμ να αναζητήσει και να ανακαλύψει αυτόν τον "άλλο", αλλά και τις συνέπειες που θα έχει μια τέτοια συνάντηση.
Το μοτίβο του διττού εαυτού ως έναυσμα για υπαρξιακές φιλοσοφικές αναζητήσεις έχει πολλές φορές χρησιμοποιηθεί στην τέχνη. Είναι ένα μοτίβο που ασκεί πραγματική γοητεία με τις αντιφάσεις, τον διχασμό, την έλξη και την απώθηση που μπορεί να προκαλούν τα χαρακτηριστικά του "άλλου" και τις φάσεις της εσωτερικής εξέλιξης μέσω της διαλογικότητας του εαυτού.
Ο άνθρωπος αντίγραφο αποτελεί μια ακόμα ταινία, από τις πιο παράξενες, δυσνόητες και ασαφείς ταινίες σε αυτό το είδος, που θα διχάσει το κοινό. Μια σεναριακή διασκευή, που χαρακτηρίζεται ως ψυχολογικό υπαρξιακό θρίλερ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του νομπελίστα Ζοζέ Σαραμάγκου, στο οποίο ο συγγραφέας ασχολείται με ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ανθρώπινης υπόστασης: την έννοια της ταυτότητας, την συνείδηση που έχει ο άνθρωπος για την ατομική του ταυτότητα. Ο δημιουργός του αρκετά επιτυχημένου Prisoners, Ντένις Βιλνέβ, κινηματογραφεί αυτή τη φορά ένα αντισυμβατικό φιλμ με αινιγματικό σενάριο, που έχει να κάνει με την ταυτότητα, τη δυαδικότητα, τη δύναμη του υποσυνείδητου και το εγώ, ενώ επιπλέον την βασική θεματική του συμπληρώνουν άλλα θεματικά υποσύνολα που αφορούν την μοναξιά, την απιστία, την σεξουαλικότητα, την δέσμευση, την ατομική ελευθερία. Η παραπάνω προβληματική δραματοποιείται σε έναν κινηματογραφικό καμβά γεμάτο σύμβολα και πλάνα κλειδιά, με αγωνιώδη ατμόσφαιρα που υποστηρίζεται περισσότερο από μια θολή χρωματική παλέτα, από τις εικόνες μιας νεφελώδους μητρόπολης και κυρίως από τη μουσική και όχι από την αφήγηση.
Υπαρξιακό και σκοτεινό, αργό σε ρυθμό, με μπουνιουελικές πινελιές και ένα ανατριχιαστικό τέλος αλά Κρόνεμπεργκ, το Άνθρωπος αντίγραφο, καταλήγει ένα επιτηδευμένο παιχνίδι που προσπαθεί πολύ σκληρά για να είναι κάτι έξυπνο, χρησιμοποιώντας τον μεταδομισμό, τη θεωρεία του διαλεκτικού εαυτού των Χούμπερτ και Μπαχτίν, την σημειωτική και κάποιες φιλοσοφικές ιδέες σε μια σφιχτοδεμένη φόρμα αφήγησης για να εντυπωσιάσει και μπορεί να το κάνει, αλλά δεν δημιουργεί την αίσθηση που σου αφήνει μια ταινία που φέρει το φορτίο ενός ιδιαίτερου και γνήσιου νεοτερισμού.
Reviewed by My Films-In, on
enemy-
Rating:6,8 out of
10
Ο πενηντάρης Φιοραβάντε, κατόπιν θερμής παρότρυνσης του καλύτερου του φίλου και αδέκαρου βιβλιοπώλη Μάρεϊ, θα δοκιμάσει να γίνει ζιγκολό προκειμένου να βγάλει χρήματα. Ο οικονομικός συνεταιρισμός ξεκινά και στην αρχή πηγαίνει καλά, όμως τι θα γίνει όταν στην συνέχεια ο Φιοραβάντε θα ερωτευτεί τον πιο ακατάλληλο άνθρωπο, τη χήρα ενός χασιδιστή Εβραίου;
Έξυπνη σάτιρα χαρακτήρων και κοινωνικός σχολιασμός για τον θρησκευτικό φανατισμό, την πολυπλοκότητα της ζωής σε μια "προοδευτική" κατακερματισμένη κοινωνία, την δέσμευση των ανθρώπων από τις κοινωνικές εθιμοτυπίες, τις ερωτικές σχέσεις και την εξερεύνηση του εαυτού, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Τζον Τορτούρο. Το φιλμ όμως έχει ξεκάθαρα το κινηματογραφικό ύφος των ταινιών του Γούντι Άλεν: Νέα Υόρκη, τζαζ, παράξενα και ευτράπελα, αστεία για τους Εβραίους, ρομαντικές εμπλοκές, ιδιόμορφα γοητευτικό, παράξενο και ρομαντικό.
Η ιστορία που ξεκινά ως ένας τρόπος για να λυθεί η οικονομική δυσπραγία, γίνεται για όλους τους εμπλεκόμενους επικίνδυνη σωματικά, ψυχικά και συναισθηματικά και πολλές σκηνές ξεκινούν αστείες αλλά στη συνέχεια παίρνουν συγκινητική τροπή. Στο δεύτερο μισό της ταινίας, με την παράλληλη ανάπτυξη της ιστορίας του αδιέξοδου έρωτα, το ύφος αλλάζει και από την ευχάριστη ελαφρότητα που παρουσίαζε αρχικά, μετατρέπεται σε ένα ρετρό επιδερμικό κωμικό δράμα, με μελαγχολικές, έντονα ρομαντικές τάσεις που δεν ταιριάζουν με τις ευφάνταστες κωμικές καταστάσεις και τους εύστοχους, αυτοσαρκαστικούς διαλόγους του πρώτου μισού της. Οι λάτρεις του Γούντι Άλεν θα την απολαύσουν, κάποιοι άλλοι ίσως όχι.
Reviewed by My Films-In, on
fading gigolo-
Rating:6,3 out of
10
Ο Ίβαν Λόκ είναι ένας επιβλέπων μηχανικός σε κατασκευαστική εταιρία και έχει μπροστά του να κατασκευάσει ένα πολύ σημαντικό και μεγάλο έργο. Όμως ένα βράδυ πριν την μέρα που θα ξεκινήσει το έργο αυτό, θα δεχθεί ένα τηλεφώνημα που θα τον γυρίσει πίσω στο παρελθόν, σε ένα λάθος που είχε κάνει και θα τον αναγκάσει να πάρει αποφάσεις που θα αλλάξουν τη ζωή του.
Πρωτότυπο σενάριο, μινιμαλιστική κινηματογραφία. Γυρισμένη εξολοκλήρου μέσα σε ένα αυτοκίνητο και με έναν μόνο ηθοποιό, σε μόλις οκτώ νύχτες και με χαμηλό προϋπολογισμό, η ταινία αποδεικνύει, πως μια απλή ιδέα, μπορεί να μετασχηματιστεί σε στοχαστικό και σοβαρό κινηματογράφο.
Έντονο δράμα, με σταθερό ρυθμό στην αφήγηση που κεντρίζει συνεχώς το ενδιαφέρον, με ένταση που ενισχύει η κινηματογράφησή του σε πραγματικό χρόνο, ενώ η δεξιοτεχνία του στην εις βάθος σκιαγράφηση του πολύπλοκου κεντρικού χαρακτήρα, όπως επίσης η δεξιοτεχνία στην απόδοση του φιλμικού χώρου που συστέλλεται υπερβολικά για να επικεντρώσει την προσοχή στις ψυχικές διεργασίες του ήρωα, επιφέρουν συγκινησιακή φόρτιση και ανησυχία, δημιουργώντας παράλληλα κλειστοφοβικές εντυπώσεις.
Η σταθερή, σαν τσιμέντο, ζωή του Λοκ, αρχίζει να καταρρέει από ένα λάθος που είχε πράξει στο παρελθόν και που τώρα στο παρόν, σε ένα κρίσιμο παρόν, καλείται να πάρει μια οριστική απόφαση που θα έχει αντίκτυπο σε κάθε πτυχή της ζωής του. «Χρειάζεται να χειριστείς το μείγμα του τσιμέντου με απόλυτη ακρίβεια. Το ελάχιστο λάθος, μία μικρή αδιόρατη απόκλιση και στο εικοσιδύο ορόφων κτίριό σου θα σχηματιστούν ρωγμές, που σταδιακά θα το διαβρώσουν και θα καταρρεύσει με κρότο...» λέει ο εξαιρετικός πρωταγωνιστής οδηγώντας το αυτοκίνητό του- μεταφορικά τη ζωή του- σε μια προσπάθεια να ελέγξει το πεπρωμένο του, αλλά κάνοντας το σωστό και το έντιμο αποδεικνύοντας την ακεραιότητα, την υπευθυνότητα, τη φροντίδα, την αφοσίωση, τη σταθερότητα και την επιμονή, χάνει τη δουλειά του, την οικογένειά του, τη ζωή του όλη, έτσι όπως μέχρι εκείνη τη νύχτα ήταν. Αγωνιώδες, ανθρώπινο, ενδιαφέρον και ασυνήθιστο.
Στα συν και η εκπληκτική φωτογραφία όπως και η μουσική επένδυση. Στα μείον η τοποθέτηση προϊόντος.
Reviewed by My Films-In, on
locke-
Rating:7,5 out of
10
Η Καρολίν είναι μια γυναίκα που πρόσφατα συνταξιοδοτήθηκε. Τώρα υπάρχει αρκετός χρόνος για τα παιδιά της, για το σύζυγο της, αλλά και για τον εαυτό της. Γρήγορα η ηρωίδα καταλαβαίνει ότι ο καινούργιος τρόπος ζωής της είναι πληκτικός. Σε μια προσπάθεια να αναζωογονήσουν τα ενδιαφέροντά της, οι κόρες της Καρολίν, της κάνουν δώρο μια εγγραφή σε ένα κλαμπ ενηλίκων. Εκεί γνωρίζει τον κατά πολύ νεότερό της Ζουλιέν, καθηγητή πληροφορικής, ο οποίος φαίνεται πως την φλερτάρει...
Προσεγμένη γαλλική παραγωγή που προσπαθεί να προσεγγίσει τη ζωή μετά τη συνταξιοδότηση. Μια ήπια δραματουργία, σχεδόν άνευρη, με τεχνητή υπόγεια σκληρότητα που κρύβεται στο ελαφρύ και το αστείο, με καλές ερμηνείες και ένα φινάλε απογυμνωμένο από κάθε ξάφνιασμα ή δραματική ένταση, ενδοτικό και υποχωρητικό.
Μπορεί η ταινία να είναι προβλέψιμη, αξίζει όμως να ιδωθεί για την υποδειγματική, ώριμη και γοητευτική ερμηνεία της Φανί Αρντάν.
Reviewed by My Films-In on
les beaux jours-
Rating:6,3 out of
10
Ο Έρικ Λόμαξ, κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εξαναγκάστηκε σε εργασία κάτω από άθλιες συνθήκες με χιλιάδες άλλους αιχμαλώτους των Συμμάχων, στην κατασκευή ενός μεγάλου σιδηροδρόμου μεταξύ Βιρμανίας και Ταϊλάνδης. Με αφορμή την κατασκευή ενός παράνομου ραδιοδέκτη, ο Λόμαξ φυλακίζεται και βασανίζεται. Χρόνια αργότερα παρακολουθούμε τον αποξενωμένο Λόμαξ να προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές που του άφησε ο πόλεμος. Όταν θα ανακαλύψει ότι ο βασανιστής του ζει, θα βρεθεί απέναντι σε ηθικά διλήμματα και θα πρέπει να πάρει κάποιες αποφάσεις.
Η πραγματική ιστορία του Άγγλου μηχανικού Έρικ Λόμαξ, ο οποίος είχε αναγκαστεί να δουλέψει κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου στην κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής που θα ένωνε την Βιρμανία με την Ταϊλάνδη, έτσι όπως την είδε και την απέδωσε ο Τζόναθαν Τεπλίτζκι.
Δυνατή ιστορία, με θεματική που αφορά τη συγχώρεση, τη μετάνοια, την τιμωρία, τη λύτρωση, τον θρίαμβο απέναντι στις αντιξοότητες, τη βία του πολέμου και τα βαθιά ψυχικά τραύματα που προκαλεί. Με συνεχόμενα φλας μπακ ο σκηνοθέτης παρουσιάζει από τη μια τα σωματικά βασανιστήρια που υπέστη ο ήρωας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και από την άλλη πηγαίνοντας στη δεκαετία του 1980 παρουσιάζει τη ζωή του ενήλικα πια Έρικ με την επιβαρυμένη ψυχοσύνθεση και τα συναισθηματικά του τραύματα. Ο μη σωστός χειρισμός όμως των φλας μπακ και κυρίως ο μη σωστός συνδυασμός και η σωστή ανάδειξη των συναισθηματικών φορτίων του παρελθόντος και του παρόντος, αποδυναμώνει την κατά τα άλλα συγκλονιστική ιστορία και αποκόβει τον θεατή από την δραματική δυναμική της. Η συναισθηματική πολυπλοκότητα που βιώνει ο πρωταγωνιστής δεν αναδεικνύεται αποτελεσματικά, ενώ οι υπόλοιποι χαρακτήρες δεν εξετάζονται καθόλου. Αρχικά, η δραματική δομή κατασκευάζεται σωστά, στη συνέχεια όμως χάνει την ορμή της και η ταινία γίνεται υποτονική και αδύναμη. Ακόμα και η τελική σκηνή ενώ φέρει το δικό της φορτίο, αποδυναμώνεται από την γενική επιφανειακότητα και την εμπορική προσέγγιση της όλης προβληματικής και δείχνει αναποτελεσματική στο να συναντήσει την αλήθεια της.
Ο Κόλιν Φερθ φανερώνει για άλλη μια φορά το μεγάλο υποκριτικό ταλέντο του, αποδίδοντας πολύ σωστά, με σοβαρότητα και συγκροτημένα, τον άνδρα που αναζητά τη λύτρωση για την αδικία που υπέστη ως αιχμάλωτος πολέμου.
Reviewed by My Films-In on
the railway man-
Rating:6,8 out of
10
Ένα εξωγήινο πλάσμα κατεβαίνει στη γη με σκοπό να αποπλανεί μοναχικούς και ανυποψίαστους άνδρες τους οποίους εξαφανίζει, καθώς στον πλανήτη της η ανθρώπινη σάρκα θεωρείται λιχουδιά. Σταδιακά όμως αρχίζει και δένεται συναισθηματικά με τους γήινους και το γεγονός αυτό την φέρνει σε σύγκρουση με την φυλή της.
Ο σκηνοθέτης του "Sexy Beast" (2000) και του "Birth" (2004) Τζόναθαν Γκλέιζερ έκανε εννιά χρόνια για να δημιουργήσει και να φέρει εις πέρας την ταινία "Under the skin", που μπορεί να μην είναι μια ταινία για όλους από πλευράς περιεχομένου, ύφους και ρυθμού ή μπορεί να μην είναι τέλεια, όμως είναι ένα φιλμ που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ένα από τα πιο πρωτότυπα στην ιστορία του σινεμά, δύσκολο στο να αναλυθεί και να αξιολογηθεί καθώς όχι μόνο καταργεί πολλές από τις συμβάσεις του κινηματογράφου αλλά τις επαναπροσδιορίζει. Η εικονογραφία μοιάζει σα να είναι έξω από αυτόν τον κόσμο και σε συνδυασμό με την πανέμορφη μουσική, κόβει την ανάσα. Στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας βλέπουμε και αισθανόμαστε τον κόσμο μέσα από τη ματιά ενός εξωγήινου πλάσματος και ο βαθμός αποστασιοποίησης του ματιού που παρατηρεί την ανθρωπότητα είναι ένα επίτευγμα. Οι διάλογοι είναι ελάχιστοι, δεν υποστηρίζονται οι νόρμες τις κλασικής αφήγησης, ενώ πολλά πράγματα δεν διευκρινίζονται από πρόθεση, είναι αφηρημένα και θολά και καλείται ο θεατής να δώσει κάθε φορά τη δική του ερμηνεία και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Μπορεί όμως να έχει πολλά ασαφή στοιχεία αλλά δεν αφήνει τίποτα αδιευκρίνιστο όσον αφορά την ανθρώπινη απεικόνιση και το πώς οι άνθρωποι συμπεριφέρονται και ενεργούν ο ένας προς το άλλο.
Η ταινία εξελίσσεται σε ένα συμβολικό παιχνίδι ερωτήσεων που μέσα από την εξεύρεση των απαντήσεων αναπτύσσεται μια εις βάθος μελέτη της κοινωνίας μας. Τι πραγματικά σημαίνει "ανθρώπινο ον"; Ποιες είναι οι αξίες του; Τι είναι αυτό που το χαρακτηρίζει; Είναι γιατί διαθέτει μια ορισμένη εμφάνιση; Είναι γιατί υπάρχει η δυνατότητα των συναισθημάτων; Είναι γιατί μπορεί και επικοινωνεί; Τι περικλείει η φόρμα και τι το περιεχόμενο, η μορφή και το υλικό είναι έννοιες ταυτόσημες; Ο στοχαστικός προβληματισμός της κινηματογραφίας τουΓκλέιζερ οδηγεί επίσης σε συμπεράσματα που αφορούν τον διαφορετικό ρόλο της σεξουαλικότητας στα φύλλα, τις υπαρξιακές προκλήσεις της ομορφιάς, την εκμετάλλευση και την θυματοποίηση της από μια ανθρωπότητα που έχει έντονη εμμονή με την σεξουαλικότητα και την εξωτερική εμφάνιση.
Στην ταινία η εξωγήινη θηλυκή ύπαρξη, Σκάρλετ Γιόχανσον, ντυμένη προκλητικά αρχίζει να αλληλεπιδρά με τους άνδρες που συναντά. Η προέλευση και τα κίνητρα της είναι ανεξήγητα, όπως και στα μάτια της το ίδιο φαντάζει η ανθρωπότητα. Μέσα από τις αποπλανήσεις αντρών, η κομίστρια του θανάτου, αρχίζει και καταλαβαίνει στοιχεία της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Στο πρώτο μισό της ταινίας όλοι οι άντρες που γνωρίζει ακολουθούν μόνο το ένστικτο τους και ενδιαφέρονται μόνο για την εξωτερική της εμφάνιση, συνεπώς μέσω αυτών γνωρίζει το κυρίαρχο ανθρώπινο χαρακτηριστικό που είναι η σφοδρή σαρκική επιθυμία. Οι αποπλανήσεις αντρών συνεχίζουν μέχρι που συναντά τον άνθρωπο με το παραμορφωμένο πρόσωπο. Είναι η συνάντηση κλειδί που θα την κάνει να καταλάβει τι σημαίνει κανείς να "νοιώθει" κι ο θεατής θα αρχίζει να βλέπει ένα αχνοφέγγισμα της έννοιας του "Ανθρώπινου". Με αυτόν, θα καταλάβει τα ανθρώπινα συναισθήματα της λύπης και τη μοναξιάς. Θα καταλάβει ότι η πραγματική εικόνα της χωρίς το ανθρώπινο δέρμα δεν είναι ελκυστική, δεν ταιριάζει στα πρότυπα της κοινωνίας, θα καταλάβει την αίσθηση πως είναι να νοιώθει κανείς αποξενωμένος και ευάλωτος. Ο παραμορφωμένος άντρας αποκομμένος για χρόνια από την κοινωνία λόγω της εμφάνισής του, δεν ήθελε να επωφεληθεί από την περίσταση, δεν είχε προσδοκίες για σεξ, αλλά για ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία και αυτό ήταν μια αποκάλυψη για αυτήν. Η εμπειρία αυτή μεταβάλει την συμπεριφορά της. Τον αφήνει να φύγει, τον απελευθερώνει. Μετά από αυτή την συνάντηση ξεκινάει το ταξίδι για την ανακάλυψη του εαυτού. Μια άλλη σημαντική συνάντηση θα λάβει χώρα με έναν άλλο παρία της κοινωνίας ο οποίος θα της προσφέρει βοήθεια, ζεστασιά, άνεση. Η εξωγήινη θα καταλάβει το ανιδιοτελές και πραγματικό ενδιαφέρον ενός ανδρός γι΄αυτή και θα οδηγηθεί στη σεξουαλική της αφύπνιση. Ναι στον κόσμο αυτόν υπάρχει ελπίδα. Τώρα πια δεν προσποιείται, αλλά αισθάνεται πιο ανθρώπινη και δέχεται τη σεξουαλική του προσέγγιση. Αλλά η επαφή τους ανατρέπεται γιατί συνειδητοποιεί ότι η δομή του σώματός της δεν επιτρέπει το σεξ και βιώνει τη δική της αίσθηση υποβάθμισης όπως του παραμορφωμένου ανδρός και αισθάνεται μια παρόμοια μοναξιά. Η φυγή της από το πλαίσιο της στοργής και της συμπάθειας την οδηγεί στο μέρος εκείνο όπου από θύτης μετατρέπεται σε θύμα για να μας υποδείξει πως τελικά η βία είναι ένας πανίσχυρος νόμος του σύμπαντος. Η σκηνή του τέλους μακρόσυρτη, ίσως περισσότερο από όσο θα έπρεπε, ενοχλητική, όμως αινιγματική και μυστηριώδης όπως και η αρχή, για να δώσει μια αλληγορία για την ίδια τη ζωή.
Ένα μοναδικό στο είδος του sci-fi, με ισχυρές ατμοσφαιρικές οπτικές εικόνες, άλλοτε πανέμορφες και ονειρικές κι άλλοτε δύσκολες και σοκαριστικές που προκαλούν ένα μεγάλο σύνολο σκέψεων. Λήψεις με κρυφή κάμερα και σκηνές που αποδίδουν μια εντυπωσιακά απόκοσμη ανησυχητική εξωγήινη διάσταση. Αξίζει να σημειώσουμε πως οι άγνωστοι άνθρωποι που συναντήθηκαν με την Γιόχανσον στο φορτηγάκι, δεν γνώριζαν ότι κινηματογραφούνταν αλλά ενημερώθηκαν μετά, για να δώσουν ή όχι την άδεια για την χρησιμοποίηση των πλάνων αυτών στην ταινία. Αυτό δίνει ένα ενδιαφέρον στοιχείο ρεαλισμού, τον οποίο ο σκηνοθέτης συνδυάζει αρμονικά με την υπερρεαλιστική πραγματικότητα της ταινίας του. Η μουσική επένδυση της ταινίας εκπληκτική, απόκοσμη, ενισχύει την λεπτή αίσθηση τρόμου που υπάρχει στην ατμόσφαιρα της. Η Γιόχανσον μινιμαλιστική και στωική, αποδίδει την δύσκολη διαδρομή από το μη ανθρώπινο προς το παιχνίδι της ψεύτικης γοητείας και ανάποδα, κυρίως με τη σωστή διαχείριση των εκφράσεων της.
Θα μπορούσαμε να δούμε κάποιες επιρροές από ταινίες άλλων μεγάλων δημιουργών όπως του Κιούμπρικ, του Λιντς ή του Ταρκόφσκι, όμως πιστεύουμε πως πρόκειται για ένα πρωτότυπο πόνημα με ιδιαίτερη υφολογική υπογραφή. Μια ταινία που μας ταξιδεύει κάτω από το δέρμα μας, μια μοναδική αισθητικά εμπειρία.
Να σημειώσουμε τέλος πως το φιλμ στηρίζεται στη νουβέλα του Ολλανδού συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Μάικλ Φάμπερ.
Reviewed by My Films-In on
under the skin-
Rating:8,7 out of
10
Την ημέρα των γενεθλίων της η μικρή Αγγελική αυτοκτονεί, πέφτοντας από το μπαλκόνι της πολυκατοικίας με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο της. Η αστυνομία και η κοινωνική πρόνοια ψάχνουν τις αιτίες της αυτοκτονίας της. Κανείς δεν μπορεί να βρει μια προφανή αιτία για την πράξη αυτή. Γιατί η οικογένεια προσπαθεί να ξεχάσει το γεγονός; Τι στοιχεία κρύβει από την αστυνομία; Ποιος ήταν ο λόγος που το εντεκάχρονο κορίτσι αποφάσισε να αυτοκτονήσει;
Miss Violence, μια ονομασία που ταυτίζεται απόλυτα με το περιεχόμενο της ταινίας. Το θλιβερό και ακραίο συμβάν της εναρκτήριας σεκάνς, του εντεκάχρονου παιδιού που αυτοκτονεί, λειτουργεί ως ρωγμή, μέσα από την οποία θα εισχωρήσει η κάμερα για να καταγράψει γεγονότα, χαρακτήρες και καταστάσεις που συμβαίνουν στον μικρόκοσμο μιας περιχαρακωμενης οικογένειας, πάνω στην οποία βρίσκει απόλυτη εφαρμογή η διάκριση του "είναι" και του "φαίνεσθαι". Με πολύ αργό και ελεγχόμενο τρόπο, ο Αβρανάς μας εισάγει στον εφιαλτικό κόσμο της δυσλειτουργικής αυτής οικογένειας, της οποίας όσο αποκαλύπτονται με χαρακτηριστική επιτηδειότητα τα σκοτεινά μυστικά της, τόσο η ένταση, η αγωνία και ο αποτροπιασμός κορυφώνονται. Μια καταγγελτική κινηματογραφία που αφορά σε πρώτο επίπεδο την ενδοοικογενειακή βια, την ανθρώπινη βαρβαρότητα, την έλλειψη παιδείας στην οικογένεια, τη βια σαν έκφραση εξουσίας, και την ανοχή σε αποτροπιαστικά φαινόμενα που συνιστά συνενοχή. Σε δεύτερο επίπεδο το φιλμ λειτουργεί ως αλληγορία με πολιτικές προεκτάσεις, πηγαίνοντας από το μερικό στο όλο, από το διαταραγμένο οικογενειακό υποσύνολο, στην εικόνα της ευρύτερης κοινωνίας που αντανακλά. Ο σκηνοθέτης ασκεί έντονη κριτική στην κοινωνική ανεκτικότητα απέναντι στις διάφορες μορφές βίας, στην κοινωνική παραίτηση από δικαιώματα και διεκδικήσεις, στην ανοχή των καταπιεζόμενων και την μετατροπή τους, όταν τα πράγματα φτάνουν σε πλήρη αδιέξοδο, σε ακόμα πιο σκληρούς εξουσιαστές.
Φροντισμένη παραγωγή που πραγματεύεται δύσκολη θεματική με ιδιαίτερα ακραίο και σκληρό τρόπο. Στο πρώτο μέρος της ταινίας οι σχέσεις των χαρακτήρων, το ποιος είναι ποιος δηλαδή, δίνονται με αρκετή καθυστέρηση και γενικότερα ο ρυθμός είναι σχετικά αργός, όμως στο δεύτερο μέρος οι αποκαλύψεις γίνονται αριστοτεχνικά σε σωστό χρόνο και το φιλμ βρίσκει τον ρυθμό του. Η σκηνοθεσία στυλιζαρισμένη και άψογη, με ακίνητα πλάνα, κοντινές λήψεις, αυστηρή και λιτή. Τα χρώματα και οι φωτισμοί συμβάλουν καθοριστικά στη σημειολογία της ταινίας, ενώ η μουσική αποκτά αντιθετική ή και ειρωνική σχέση με τα γεγονότα που συμβαίνουν. Από τους ερμηνευτές, μας ενθουσίασε ο Θέμης Πάνου και το μικρό κορίτσι της οικογένειας Καλλιόπη Ζωντανού.
Να σημειώσουμε πως η ταινία βασίζεται σε αληθινό περιστατικό που είχε συμβεί στην Γερμανία. Στο 70ο Φεστιβάλ της Βενετίας το φιλμ έλαβε το αργυρό λιοντάρι για την σκηνοθεσία, ενώ ο Θέμης Πάνου απέσπασε το βραβείο της καλύτερης αντρικής ερμηνείας.
Reviewed by My Films-In on
miss violence-
Rating:8,0 out of
10
Άσυλο ανιάτων στο Μοντεβέργκ, στη νότια Γαλλία. Χειμώνας του 1915. Η γλύπτρια και κάποτε σύντροφος του Ροντέν, Καμίλ Κλοντέλ, βρίσκεται έγκλειστη με την υπογραφή των γονιών της στο άσυλο. Η καλλιτέχνιδα θα παραμείνει φυλακισμένη σε διάφορες ψυχιατρικές κλινικές τα τελευταία τριάντα περίπου χρόνια της ζωής της, ελπίζοντας συνεχώς πως κάποια στιγμή θα έρθει η ημέρα του απεγκλωβισμού της.
Ο Μπρούνο Ντιμόντβασισμένος στην αλληλογραφία που είχε η Καμίλ με τον αδελφό της και συγγραφέα Πολ Κλοντέ και στα ιατρικά ιστορικά της, απεικονίζει ένα στιγμιότυπο ζωής με ακραίο νατουραλισμό, αποδίδοντας στην εντέλεια το ασφυκτικό, κλειστοφοβικό και ακίνητο περιβάλλον που έζησε η γλύπτρια παρά τη θέλησή της. Η εικονογραφία του, με αποχρώσεις του γκρι και του σκούρου καφέ, μας εισάγει πλάνο το πλάνο, στη σκοτεινή κλειστοφοβική πραγματικότητα του ασύλου. Μιας πραγματικότητας βασισμένης σε ανελαστικούς κανόνες και περιορισμούς και αποστειρωμένης από κάθε χαρά και έκφραση ζωής. Ελάχιστοι διάλογοι, σιωπές που ξεχειλίζουν συναισθήματα, επαναλαμβανόμενοι ήχοι, θόρυβοι, κραυγές, επισημαίνουν την ακινησία των στιγμών, την μονοτονία και καταπιεστικές ιδιότητες του χώρου.
Η Μπινός για άλλη μια φορά αποδίδει τον ρόλο της εξαιρετικά, ήρεμα και με σιγουριά. Εδώ, συνεργάζεται με πραγματικούς ασθενείς και η σοβαρότητά της και η ευαισθησία της, αλλά και η σωστή καθοδήγηση του σκηνοθέτη, είναι οι λόγοι που φέρνουν εις πέρας το όλο εγχείρημα.
Ο Ντιμόντ δεν είναι διακηρυκτικός, συγκροτεί μικρές αντιθετικές προτάσεις στον κινηματογραφικό του λόγο και αφήνει στον θεατή τις πολλαπλές αναγνώσεις. Από τη μια, οι φονταμενταλιστικές ιδέες του αδελφού της γλύπτριας, του ανθρώπου που ευθυνόταν για την φυλάκισή της, από την άλλη η έμπνευση του ποιητή και η αιώνια ευγνωμοσύνη του στον Ρεμπό, που ήταν γνωστός για την αντικοινωνική και προκλητική συμπεριφορά του. Από τη μια η αναγνώριση του ευαίσθητου στοιχείου στον χαρακτήρα της Κλοντέλ, από την άλλη η βίαιη απαίτηση για "κάθαρση" και "αποκατάσταση" της, μέσω της απόλυτης μοναξιάς. Η έννοια της οικογένειας συνώνυμη της προστασίας, μεταβάλλεται σε έννοια της σκληρότητας και της αυθαιρεσίας και η κοινωνία από συνεργατική ομάδα, σε καθοριστικό παράγοντα που απανθρωπίζει και καταπιέζει.
Μια ταινία με συναρπαστική αρχιτεκτονική από κομμάτια σιωπής και αγωνίας, που αποτυπώνουν
την ανθρώπινη ψυχολογία του εγκλωβισμού και του πνευματικού μαρασμού.
Reviewed by My Films-In on
camille claudel 1915-
Rating:8,6 out of
10
Με αφορμή τις πασχαλινές διακοπές, τα μέλη μιας οικογένειας ξαναβρίσκονται μετά από πολύ καιρό σε μια οδυνηρή συνάντηση στην πατρογονική στέγη, που θα έχει για όλους απρόβλεπτες συνέπειες.
Το επίκαιρο, για άλλη μια φορά για την ελληνική πραγματικότητα, θέμα της μετανάστευσης και των κοινωνικών προβλημάτων που αυτή δημιουργεί, πραγματεύεται η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους της Μαρίας Ντούζα και είναι εμπνευσμένη από ένα αληθινό περιστατικό.
Με τη βοήθεια ενός παραδοσιακού σεναρίου και εστιάζοντας στους συμβολισμούς που προσλαμβάνουν το δέντρο και η κούνια ως φιλμικά σημεία, συντάσσεται μια θεματογραφία που αφορά τη μετανάστευση, την αποδοχή του διαφορετικού, τις σχέσεις γονέων και παιδιών όταν αυτές δοκιμάζονται από τον αναγκαστικό ξεριζωμό, την συνειδητοποίηση της ταυτότητας, την έννοια της πατρίδας και της ρίζας χωρίς διακηρυκτικό ύφος. Απλά, ευαίσθητα μα επιφανειακά. Μια πολύ φροντισμένη και προσεγμένη παραγωγή με καλές προθέσεις, καλές ερμηνείες ιδιαίτερα της Αλικάκη και της Καράνοβιτς, καλό ρυθμό, ωραία φωτογραφία και μουσική, χωρίς ωστόσο να καταφέρνει να απογειώνει τις δραματικές εντάσεις της θεματικής της, αφού αυτές αντανακλώνται περισσότερο διακριτικά και ήρεμα από όσο θα έπρεπε.
Reviewed by My Films-In on
το δέντρο και η κούνια-
Rating:7,0 out of
10
Ο Ρέιμοντ Γκρεγκόριους είναι ένας μεσήλικας καθηγητής φιλολογίας και ζει στη Βέρνη μια ήσυχη και συμβατική ζωή. Μια μέρα συναντά σε μια γέφυρα μια κοπέλα που προσπαθεί να αυτοκτονήσει και την αποτρέπει. Όταν φεύγει η κοπέλα ξεχνάει το παλτό της, στο οποίο ο Ρέιμοντ βρίσκει ένα βιβλίο και ένα εισιτήριο κρυμμένο μέσα στις σελίδες του, με προορισμό τη Λισαβόνα. Το τυχαίο αυτό περιστατικό θα ανατρέψει δια μιας την συμβατική πραγματικότητα του καθηγητή. Μαγεμένος από τα λόγια του συγγραφέα και χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει, ο Ρέιμοντ βρίσκεται στο τραίνο προς τη Λισαβόνα αναζητώντας τα ίχνη του Πορτογάλλου γιατρού και συγγραφέα του βιβλίου.
Η ταινία έχει βασιστεί στο ομότιτλο βιβλίο, μπεστ σέλερ, του Ελβετού συγγραφέα Πασκάλ Μερσιέ, το οποίο φωτίζει δια μέσου μιας ερωτικής ιστορίας και την σκιαγράφηση των χαρακτήρων που μετέχουν σε αυτή, ένα δύσκολο κομμάτι της Πορτογαλικής ιστορίας, όταν την εξουσία κατείχε το δικτατορικό καθεστώς του Αντόνιο Ολιβέϊρα Σαλαζάρ.
Ένας μεσόκοπος Ελβετός καθηγητής φιλολογίας βρίσκει μέσα από ένα τυχαίο γεγονός, το βιβλίο ενός Πορτογάλλου συγγραφέα το οποίο διαβάζοντάς το μαγεύεται και ξεκινά να βρει τα ίχνη του στην Πορτογαλία. Το ταξίδι για τη Λισαβόνα, γίνεται ένα ταξίδι στη ζωή ενός άλλου και μέσο αυτογνωσίας και το λογοτεχνικό κείμενο γίνεται το κλειδί για να ερμηνεύσει τα μέχρι τώρα αποτελέσματα της δικής του ζωής και ύπαρξης.
Με μια ευαίσθητη κινηματογραφική γλώσσα, κυρίαρχο χαρακτηριστικό της οποίας είναι η χαμηλότονη έκφρασή της και η άριστη ατμοσφαιρική χρωματική αισθητική που δένει με το συναισθηματικό φορτίο της ιστορίας και μέσω της διπλής αφήγησης την οποία παρακολουθούμε με τη βοήθεια καλοσχεδιασμένων φλας μπακ, αντιπαραβάλλεται το άτονο και συμβατικό παρόν του πρωταγωνιστή, με το επαναστατικό και έντονο παρελθόν των ηρώων του βιβλίου.
Οι δυο άξονες της κινηματογραφικής αφήγησης επιτρέπουν την παρουσίαση μιας πλούσιας θεματικής, που έχει να κάνει με θεμελιώδη ανθρώπινα ζητήματα όπως ο έρωτας, η ζωή και ο θάνατος, ο έρωτας και το κοινωνικό καθήκον, οι ηθικές αξίες και η φιλία, οι επιλογές στη ζωή και το τυχαίο.
Μια ταινία με καλές προθέσεις, πολύ καλό σενάριο, χωρίς ωστόσο να απογειώνει την εσωτερική δυναμική των δραματικών του συγκρούσεων. Η ερμηνεία του Τζέρεμι Άιρονς μας ικανοποίησε, όχι όμως και των υπόλοιπων συντελεστών, σε αυτό ίσως να ευθύνεται και η μη σωστή καθοδήγησή τους από τον σκηνοθέτη. Να σημειώσουμε πως η ελληνική πρεμιέρα της ταινίας έγινε στα πλαίσια του 19ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας-Νύχτες πρεμιέρας τον Σεπτέμβριο του 2013.
Reviewed by My Films-In on
night train to lisbon-
Rating:7,9 out of
10
Ένα τζιπ παρασέρνει έναν ποδηλάτη, μια νύχτα πριν την παραμονή της πρωτοχρονιάς. Το γεγονός αυτό θα αλλάξει αμετάκλητα τις ζωές δυο οικογενειών, με τρόπους που δε θα μπορούσε κανείς να περιμένει.
Το "Ανθρώπινο Κεφάλαιο" ξεκινά από το τέλος της υπόθεσης και η δομική οργάνωση του φιλμ χωρίζεται σε τέσσερα μέρη, προσεγγίζοντας το συμβάν από τρεις διαφορετικές προοπτικές. Ούτε ο θεατής, ούτε οι ήρωες γνωρίζουν την αλήθεια σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της εξιστόρησης. Η λύση του μυστηρίου έρχεται σταδιακά και η ερμηνεία του τίτλου δίνεται μόνο στο τέλος της ταινίας. Ο σκηνοθέτης όμως δεν επικεντρώνει την προσοχή του στην κορύφωση των στοιχείων αγωνίας και γύρω από το ποιος διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στο συμβάν. Τα πυκνογραμμένα ανθρωπιστικά, κοινωνιολογικά και πολιτικά σχόλια των τεσσάρων κεφαλαίων, μετακινούν το ενδιαφέρον του θεατή από το θρίλερ στο δράμα.
Δυο οικογένειες, η μια της υψηλής κοινωνίας και των αδίστακτων χρηματιστών και η άλλη, μεσοαστική, που προσπαθεί με οποιοδήποτε κόστος να ανελιχθεί κοινωνικά, διατηρούν και οι δυο την ψευδαίσθηση του πλούτου ως καθαρή ευτυχία. Αυτό είναι το κυρίαρχο σχόλιο του Βιρτζι. Το θεματικό υλικό όμως που προέρχεται από μια κοινωνία που μετρά την αξία ενός ατόμου με βάση το χρήμα, είναι πλούσιο. Η κινηματογραφία του Βίρτζι εισχωρεί βαθιά στις σχέσεις των ανθρώπων που ανήκουν στις τάξεις που προαναφέρθηκαν και στη σύγχρονη οργάνωση της κοινωνίας. Αποτυπώνει τον υπολογιστικό διακανονισμό των σχέσεων, την υποκρισία, τον πόνο, την ματαιοδοξία, την δυστυχία, την αποξένωση και εν τέλει τον εκβαρβαρισμό των ανθρώπων και την πτώση των κοινωνικών αξιών μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Από αυτή τη λαίλαπα δεν ξεφεύγει ούτε η τέχνη. Κουραστική, μη κατανοητή, όμως άριστο μέσο διαφυγής από την πλήξη και την ανία για τους πλούσιους και τους δήθεν ή άριστο μέσο για ξέπλυμα χρήματος. Στην κοινωνία των ανταλλαγών και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, του σκληρού ανταγωνισμού, της διαφθοράς, του φόβου για την διαφορετικότητα του άλλου, της αδιαφορίας για τον συνάνθρωπο, πως μπορεί να αξιολογηθεί η ζωή ενός ανθρώπου; Ποια μπορεί να είναι η αποτίμηση της ανθρώπινης ζωής μέσα σε ένα τέτοιο σύστημα, σε μια τέτοια κοινωνία;
Σκιαγραφία του ευκατάστατου ιταλικού νότου, που βρίσκει εφαρμογή σε όλες τις δυτικές κοινωνίες του σήμερα. Πυκνό σενάριο, καλές ερμηνείες, ικανοποιητική σκηνοθεσία και φωτογραφία.
Να σημειώσουμε πως η ιστορία είναι βασισμένη στη νουβέλα του Αμερικανού Στέφεν Άμιντον. Η πρεμιέρα της ταινίας στην Iταλία έγινε τον Ιανουάριο που μας πέρασε και από τότε η ταινία βρίσκεται στις πρώτες θέσεις του ιταλικού box office με πάνω από επτάμισι εκατομμύρια εισιτήρια.
Reviewed by My Films-In on
il capitale umano-
Rating:8,0 out of
10
