Το my films-in, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΠΟΥ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΛΑΤΡΕΙΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ, ΜΕ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, REVIEWS, ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΤΑΙΝΙΩΝ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΝΕΑ. Films, cinema, reviews, movie news and festivals, oscars.
Ένας νεοσύλλεκτος Άγγλος στρατιώτης, μεταφέρεται με τον λόχο του στο επικίνδυνο Μπέλφαστ, το 1971. Κατά τη διάρκεια μιας σύρραξης, μένει κατά λάθος έκτος της ομάδας του. Πληγωμένος και τρομοκρατημένος, ανίκανος να διαχωρίσει τον φίλο από τον εχθρό, πρέπει να επιβιώσει και να βρει το δρόμο του προς την ασφάλεια, μέσα από ένα άκρως θανατηφόρο τοπίο.
Η πλοκή του '71, είναι μια ιστορία που θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε οποιοδήποτε σύγχρονη εμπόλεμη ζώνη, αλλά το αφηγηματικό της πλαίσιο ορίζεται κατά το έτος 1971, λίγο μετά την έναρξη της Βορειοιρλανδικής διαμάχης, που ξεκίνησε στα τέλη του 1960 και τελείωσε το 1998. Περισσότερο ένα αστικό θρίλερ παρά μια ταινία πολέμου που συμβαίνει κατά τη διάρκεια της νύχτας, χαρακτηρίζεται ως επί το πλείστο το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Γιάν Ντεμάντζ, ο οποίος ελέγχει απόλυτα τόσο τις υποκριτικές αποδόσεις και την λεπτομερή απόδοση της εποχής, όσο και την κλιμάκωση της έντασης και της αγωνίας με αριστοτεχνικό τρόπο, δημιουργώντας μια συναρπαστική, εφιαλτική ιστορία στην οποία ενσωματώνει ξεκάθαρα την αντιπολεμική του δήλωση.
Μια συλλογή από μικρές ιστορίες που φέρνουν στα όρια τους ανθρώπους της, έναν πιλότο, μια σερβιτόρα, έναν μηχανικό κατεδαφίσεων, έναν γιάπη και μια εβραία νύφη και τους οδηγούν σε βίαια ξεσπάσματα και στην ένοχη απόλαυση του να χάνει κανείς τον έλεγχο.
Οι “Ιστορίες για αγρίους’, που ήταν η υποψηφιότητα της Αργεντινής στα φετινά όσκαρ στην κατηγορία των ξενόγλωσσων ταινιών, είναι μια πληθωρική στις εκφράσεις της μαύρη σάτιρα, χωρισμένη σε έξη αφηγηματικές ενότητες φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους, που συνθέτουν όμως το πανόραμα των θλιβερών κοινωνικών, ταξικών και πολιτικών συνθηκών της σύγχρονης πραγματικότητας, οι οποίες προκαλώντας την αντοχή και ανοχή της πολιτισμικής λογικής, πυροδοτούν κάθε είδους βία, βγάζοντας στην επιφάνεια τις σκοτεινότερες πλευρές της ανθρώπινης φύσης.
Παρακολουθούμε την αληθινή, αλλά άγνωστη ιστορία του Άλαν Τούρινγκ, κορυφαίου Άγγλου μαθηματικού, που με την ιδιοφυΐα του κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οδήγησε την αγγλική κυβερνητική ομάδα κρυπτογράφησης να αποκωδικοποιήσει τον φημισμένο γερμανικό κρυπτογραφικό κώδικα επικοινωνιών «Αίνιγμα», αλλάζοντας με τον τρόπο αυτό την τύχη πολλών Ευρωπαίων πολιτών και ίσως ολόκληρης της Ευρώπης.
Μια ιστορία που έπρεπε να ειπωθεί, έστω με την μορφή ενός κατασκοπευτικού θρίλερ, για έναν άνθρωπο που συχνά αποκαλείται ο πατέρας της τεχνητής νοημοσύνης, τον Άλαν Τούρινγκ, στον οποίο κατά την εποχή του, όχι μόνο δεν αναγνωρίστηκαν οι υπηρεσίες του ως προς το έθνος του και ως προς την ανθρωπότητα, αλλά με την κατηγορία της ομοφυλοφιλίας υπέστη βάναυση κακοποίηση με χημική ορμονική θεραπεία και αυτοκτόνησε σε ηλικία σαράντα ενός ετών. Μια βιογραφία και παράλληλα ιστορικό δράμα με τραγικές προεκτάσεις, ντυμένης με όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά μιας αξιοπρόσεκτης παραγωγής, που της εξασφαλίζουν την εμπορική επιτυχία και μια θέση στα ταμπλό των όσκαρ.
Παλεύοντας με ένα γάμο που είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης, ο Ίθαν και η Σόφι, αποφασίζουν να περάσουν ένα σαββατοκύριακο σε κάποιο απομονωμένο σπίτι διακοπών και να προσπαθήσουν να ξαναβρούν τους εαυτούς τους, να συμβιβάσουν τις διαφορές τους και να αναζωπυρώσουν την αγάπη τους. Μόνο που εκεί τους περιμένει ένα ασυνήθιστο δίλημμα.
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τσάρλι ΜακΝτόουελ
ΣΕΝΑΡΙΟ: Τζαστίν Λίντερ
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Ελίζαμπεθ Μος, Μαρκ Ντουπλάς
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Αμερική
Το "The one I love" είναι μια πρωτότυπη ταινία που συνδυάζει, ίσως για πρώτη φορά, στοιχεία ρομαντικής κομεντί και δράματος, με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, παραφυσικού θρίλερ και μυστηρίου. Κατά βάση δεν απομακρύνεται πολύ από το ρομαντικό και θρίλερ χαρακτήρα της και όταν μεταβαίνει στο παραφυσικό, τα σκοτεινά γεγονότα που εκτυλίσσονται εξηγούνται με ατολμία και ελλειπτικότητα, με κόστος την έλλειψη ισορροπίας. Παρόλα αυτά, στην πρώτη σκηνοθετική του προσπάθεια σε μεγάλου μήκους ταινία, ο Τσάρλι ΜακΝτόουελ, καταφέρνει με δυο μόνο ηθοποιούς και λήψεις στατικών πλάνων σε περιορισμένους χώρους, να παράγει μια δημιουργική, έξυπνη, εντελώς διαφορετική ιστορία, που ενώ με την πρώτη ματιά μπορεί να δείχνει ότι τα πράγματα ποτέ δεν ωθούνται σε ένα βαθύτερο επίπεδο, στην πραγματικότητα πίσω από την ρομαντική και θρίλερ επιφάνειά της, λειτουργεί ως μια στοχαστική μελέτη πάνω στην αγάπη και στις ανθρώπινες σχέσεις.
Μια διαφορετική ταινία που προβληματίζει, συγχέει και παραπλανεί πρωταγωνιστές και θεατές, με το παράξενο, λίγο αδέξιο, αλλά ελκυστικό της σενάριο, το οποίο κατορθώνει να γίνεται αποδεχτό το παράλογο και ασυνήθιστο δίλημμα το οποίο αντιμετωπίζουν οι ήρωές του.
Στην καλοστημένη παγίδα του ειδυλλιακού καταφυγίου που παραλληλίζεται με τον γάμο, εξετάζονται θέματα που αφορούν τις μακροχρόνιες σχέσεις, το πώς ο άνθρωπος αλλάζει μέσα από αυτές, τις αδυναμίες των σχέσεων και όλα αυτά που διαβρώνουν την αγάπη, όπως η ανασφάλεια, η δυσπιστία, ο θυμός, η διαφορά της εικόνας μιας ιδεατής σχέσης και της πραγματικής που κατατρύχει, η νοσταλγία της εικόνας του παρελθοντικού εαυτού που εμποδίζει την πραγματοποίηση μιας αλλαγής στο παρόν και θέτει μια σειρά από ενδιαφέροντα ερωτήματα όπως, τι είναι αυτό που κάνει μια σχέση να λειτουργεί; είναι η προσαρμογή και η αποδοχή των σφαλμάτων του ‘άλλου’; μπορεί η τελειότητα να φέρει την ευτυχία; ή μήπως μέσα από τις ατέλειες ανακαλύπτουμε πράγματα για τον εαυτό μας και τους άλλους που δεν θα γνωρίζαμε αλλιώς;
Συναρπαστική και εφευρετική οπτική πάνω στις σχέσεις, με ένα φινάλε δυνατό και ανοιχτό σε διαφορετικές ερμηνείες (αν και δίνονται ενδείξεις), που σίγουρα θα προβληματίσει και θα εγείρει συζητήσεις.
Reviewed by My Films-In, on
the one i love-
Rating:6,7 out of
10
Σε μια σκοτεινή και άθλια πόλη στην οποία δεν υπάρχει δικαιοσύνη, όλοι είναι παγιδευμένοι σε μια βίαιη διαφθορά και μερικοί αδίστακτοι δολοφόνοι διασταυρώνονται με κάποιους από τους πιο διαβόητους κατοίκους της.
Ο κόσμος της Αμαρτωλής Πόλης ξεδιπλώνεται και πάλι μπροστά μας, ύστερα από εννιά χρόνια. Το πρώτο Sin City είχε βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες το 2005 και είχε κάνει φοβερή αίσθηση η πιστή μεταφορά της ομότιτλης κόμικ νουβέλας του Φρανκ Μίλερ στο κινηματογραφικό πανί, με τη βοήθεια βέβαια και της ψηφιακής τεχνολογίας. Εντυπωσιακά ασπρόμαυρα πλάνα, αφαιρετικός και κοφτερός λόγος, ελλειπτικές εικόνες, ευρηματικές κωδικοποιήσεις με έντονα συμβολικά χρώματα διάσπαρτα στην οθόνη, ασυνήθιστες γωνίες λήψεις, χαρακτήρες και πλάνα που συναντούν τα χαρακτηριστικά του φιλμ νουάρ, μονομαχίες, σεξ, ακραία βία.
Χρησιμοποιώντας τις ίδιες τεχνικές, αλλά οπτικά περισσότερο συναρπαστικό και πιο στιλιζαρισμένο από το πρώτο, οι σκηνοθέτες Φρανκ Μίλερ και Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, επιχειρούν να συνεχίσουν την ιστορία από εκεί που την είχαν αφήσει και να σκιαγραφήσουν για άλλη μια φορά τον χαρακτήρα της βασικής πρωταγωνίστριας του φιλμ, που είναι η ίδια η πόλη. Μια πόλη στην οποία επικρατεί η βαναυσότητα, η παρακμή, η διαφθορά, η απληστία, η λαγνεία, ο κυνισμός, η ματαιότητα. Όλα είναι εκεί και τίποτα δεν έχει αλλάξει, «Ο θάνατος είναι το ίδιο με τη ζωή στην Αμαρτωλή Πόλη: ένα τίποτα…» και ο έρωτας μαζί με την εκδίκηση αναδεικνύονται ξανά, ως μια απ’ τις σημαντικότερες κινητήριες δυνάμεις στη μυθοπλαστική ανάπτυξη του φιλμ. Όσον αφορά τους χαρακτήρες, είναι οι όψεις του ίδιου νομίσματος, της πόλης που τους έθρεψε, μοιραίες, κακές και συμφεροντολόγες γυναίκες και διεφθαρμένοι, βίαιοι και εξουσιαστικοί άνδρες των οποίων η σκιαγραφία τους σε αυτό το φιλμ γέρνει περισσότερο προς τον ελλειπτικότητα των κόμικ.
Στις τέσσερις βασικές αφηγηματικές μονάδες, που δεν είναι τόσο ομαλά συνδεδεμένες μεταξύ τους, ξεχωρίζει η ιστορία με την εμφάνιση της Εύα Γκριν ως γυναίκα αράχνη, ενώ ο Μίκι Ρουρκ αποδίδει πάντα άριστα τον σκληροτράχηλο Μάρβ.
Με έντονη την σφραγίδα της νουάρ αισθητικής, άρτιας σε κάθε πλάνο, τους καλοζυγισμένους ασπρόμαυρους όγκους, τα έντονα χρώματα, και την εκρηκτικότητα στις σκηνές δράσεις, η ταινία καταφέρνει να μας βυθίσει στον άγριο και κολασμένο κόσμο της σκοτεινής αυτής πόλης και να μας προσφέρει μια ένοχη απόλαυση του παρακμιακού στοιχείου της ανθρώπινης ύπαρξης.
Reviewed by My Films-In, on
sin city a dame to kill for-
Rating:7,7 out of
10
Ο Άνταμ είναι καθηγητής ιστορίας σε πανεπιστήμιο. Η ζωή του είναι μονότονη, ενώ η σχέση του με τη Μαίρη βαίνει προς το τέλος της. Ένα βράδυ θα παρακολουθήσει τυχαία μια ταινία στον υπολογιστή του, στην οποία θα ανακαλύψει ότι υπάρχει στην ίδια πόλη ένας σωσίας ίδιος με εκείνον, ένα πιστό αντίγραφό του. Η ιστορία αφορά την απόφαση του Άνταμ να αναζητήσει και να ανακαλύψει αυτόν τον "άλλο", αλλά και τις συνέπειες που θα έχει μια τέτοια συνάντηση.
Το μοτίβο του διττού εαυτού ως έναυσμα για υπαρξιακές φιλοσοφικές αναζητήσεις έχει πολλές φορές χρησιμοποιηθεί στην τέχνη. Είναι ένα μοτίβο που ασκεί πραγματική γοητεία με τις αντιφάσεις, τον διχασμό, την έλξη και την απώθηση που μπορεί να προκαλούν τα χαρακτηριστικά του "άλλου" και τις φάσεις της εσωτερικής εξέλιξης μέσω της διαλογικότητας του εαυτού.
Ο άνθρωπος αντίγραφο αποτελεί μια ακόμα ταινία, από τις πιο παράξενες, δυσνόητες και ασαφείς ταινίες σε αυτό το είδος, που θα διχάσει το κοινό. Μια σεναριακή διασκευή, που χαρακτηρίζεται ως ψυχολογικό υπαρξιακό θρίλερ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του νομπελίστα Ζοζέ Σαραμάγκου, στο οποίο ο συγγραφέας ασχολείται με ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ανθρώπινης υπόστασης: την έννοια της ταυτότητας, την συνείδηση που έχει ο άνθρωπος για την ατομική του ταυτότητα. Ο δημιουργός του αρκετά επιτυχημένου Prisoners, Ντένις Βιλνέβ, κινηματογραφεί αυτή τη φορά ένα αντισυμβατικό φιλμ με αινιγματικό σενάριο, που έχει να κάνει με την ταυτότητα, τη δυαδικότητα, τη δύναμη του υποσυνείδητου και το εγώ, ενώ επιπλέον την βασική θεματική του συμπληρώνουν άλλα θεματικά υποσύνολα που αφορούν την μοναξιά, την απιστία, την σεξουαλικότητα, την δέσμευση, την ατομική ελευθερία. Η παραπάνω προβληματική δραματοποιείται σε έναν κινηματογραφικό καμβά γεμάτο σύμβολα και πλάνα κλειδιά, με αγωνιώδη ατμόσφαιρα που υποστηρίζεται περισσότερο από μια θολή χρωματική παλέτα, από τις εικόνες μιας νεφελώδους μητρόπολης και κυρίως από τη μουσική και όχι από την αφήγηση.
Υπαρξιακό και σκοτεινό, αργό σε ρυθμό, με μπουνιουελικές πινελιές και ένα ανατριχιαστικό τέλος αλά Κρόνεμπεργκ, το Άνθρωπος αντίγραφο, καταλήγει ένα επιτηδευμένο παιχνίδι που προσπαθεί πολύ σκληρά για να είναι κάτι έξυπνο, χρησιμοποιώντας τον μεταδομισμό, τη θεωρεία του διαλεκτικού εαυτού των Χούμπερτ και Μπαχτίν, την σημειωτική και κάποιες φιλοσοφικές ιδέες σε μια σφιχτοδεμένη φόρμα αφήγησης για να εντυπωσιάσει και μπορεί να το κάνει, αλλά δεν δημιουργεί την αίσθηση που σου αφήνει μια ταινία που φέρει το φορτίο ενός ιδιαίτερου και γνήσιου νεοτερισμού.
Reviewed by My Films-In, on
enemy-
Rating:6,8 out of
10
Ένα εξωγήινο πλάσμα κατεβαίνει στη γη με σκοπό να αποπλανεί μοναχικούς και ανυποψίαστους άνδρες τους οποίους εξαφανίζει, καθώς στον πλανήτη της η ανθρώπινη σάρκα θεωρείται λιχουδιά. Σταδιακά όμως αρχίζει και δένεται συναισθηματικά με τους γήινους και το γεγονός αυτό την φέρνει σε σύγκρουση με την φυλή της.
Ο σκηνοθέτης του "Sexy Beast" (2000) και του "Birth" (2004) Τζόναθαν Γκλέιζερ έκανε εννιά χρόνια για να δημιουργήσει και να φέρει εις πέρας την ταινία "Under the skin", που μπορεί να μην είναι μια ταινία για όλους από πλευράς περιεχομένου, ύφους και ρυθμού ή μπορεί να μην είναι τέλεια, όμως είναι ένα φιλμ που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ένα από τα πιο πρωτότυπα στην ιστορία του σινεμά, δύσκολο στο να αναλυθεί και να αξιολογηθεί καθώς όχι μόνο καταργεί πολλές από τις συμβάσεις του κινηματογράφου αλλά τις επαναπροσδιορίζει. Η εικονογραφία μοιάζει σα να είναι έξω από αυτόν τον κόσμο και σε συνδυασμό με την πανέμορφη μουσική, κόβει την ανάσα. Στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας βλέπουμε και αισθανόμαστε τον κόσμο μέσα από τη ματιά ενός εξωγήινου πλάσματος και ο βαθμός αποστασιοποίησης του ματιού που παρατηρεί την ανθρωπότητα είναι ένα επίτευγμα. Οι διάλογοι είναι ελάχιστοι, δεν υποστηρίζονται οι νόρμες τις κλασικής αφήγησης, ενώ πολλά πράγματα δεν διευκρινίζονται από πρόθεση, είναι αφηρημένα και θολά και καλείται ο θεατής να δώσει κάθε φορά τη δική του ερμηνεία και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Μπορεί όμως να έχει πολλά ασαφή στοιχεία αλλά δεν αφήνει τίποτα αδιευκρίνιστο όσον αφορά την ανθρώπινη απεικόνιση και το πώς οι άνθρωποι συμπεριφέρονται και ενεργούν ο ένας προς το άλλο.
Η ταινία εξελίσσεται σε ένα συμβολικό παιχνίδι ερωτήσεων που μέσα από την εξεύρεση των απαντήσεων αναπτύσσεται μια εις βάθος μελέτη της κοινωνίας μας. Τι πραγματικά σημαίνει "ανθρώπινο ον"; Ποιες είναι οι αξίες του; Τι είναι αυτό που το χαρακτηρίζει; Είναι γιατί διαθέτει μια ορισμένη εμφάνιση; Είναι γιατί υπάρχει η δυνατότητα των συναισθημάτων; Είναι γιατί μπορεί και επικοινωνεί; Τι περικλείει η φόρμα και τι το περιεχόμενο, η μορφή και το υλικό είναι έννοιες ταυτόσημες; Ο στοχαστικός προβληματισμός της κινηματογραφίας τουΓκλέιζερ οδηγεί επίσης σε συμπεράσματα που αφορούν τον διαφορετικό ρόλο της σεξουαλικότητας στα φύλλα, τις υπαρξιακές προκλήσεις της ομορφιάς, την εκμετάλλευση και την θυματοποίηση της από μια ανθρωπότητα που έχει έντονη εμμονή με την σεξουαλικότητα και την εξωτερική εμφάνιση.
Στην ταινία η εξωγήινη θηλυκή ύπαρξη, Σκάρλετ Γιόχανσον, ντυμένη προκλητικά αρχίζει να αλληλεπιδρά με τους άνδρες που συναντά. Η προέλευση και τα κίνητρα της είναι ανεξήγητα, όπως και στα μάτια της το ίδιο φαντάζει η ανθρωπότητα. Μέσα από τις αποπλανήσεις αντρών, η κομίστρια του θανάτου, αρχίζει και καταλαβαίνει στοιχεία της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Στο πρώτο μισό της ταινίας όλοι οι άντρες που γνωρίζει ακολουθούν μόνο το ένστικτο τους και ενδιαφέρονται μόνο για την εξωτερική της εμφάνιση, συνεπώς μέσω αυτών γνωρίζει το κυρίαρχο ανθρώπινο χαρακτηριστικό που είναι η σφοδρή σαρκική επιθυμία. Οι αποπλανήσεις αντρών συνεχίζουν μέχρι που συναντά τον άνθρωπο με το παραμορφωμένο πρόσωπο. Είναι η συνάντηση κλειδί που θα την κάνει να καταλάβει τι σημαίνει κανείς να "νοιώθει" κι ο θεατής θα αρχίζει να βλέπει ένα αχνοφέγγισμα της έννοιας του "Ανθρώπινου". Με αυτόν, θα καταλάβει τα ανθρώπινα συναισθήματα της λύπης και τη μοναξιάς. Θα καταλάβει ότι η πραγματική εικόνα της χωρίς το ανθρώπινο δέρμα δεν είναι ελκυστική, δεν ταιριάζει στα πρότυπα της κοινωνίας, θα καταλάβει την αίσθηση πως είναι να νοιώθει κανείς αποξενωμένος και ευάλωτος. Ο παραμορφωμένος άντρας αποκομμένος για χρόνια από την κοινωνία λόγω της εμφάνισής του, δεν ήθελε να επωφεληθεί από την περίσταση, δεν είχε προσδοκίες για σεξ, αλλά για ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία και αυτό ήταν μια αποκάλυψη για αυτήν. Η εμπειρία αυτή μεταβάλει την συμπεριφορά της. Τον αφήνει να φύγει, τον απελευθερώνει. Μετά από αυτή την συνάντηση ξεκινάει το ταξίδι για την ανακάλυψη του εαυτού. Μια άλλη σημαντική συνάντηση θα λάβει χώρα με έναν άλλο παρία της κοινωνίας ο οποίος θα της προσφέρει βοήθεια, ζεστασιά, άνεση. Η εξωγήινη θα καταλάβει το ανιδιοτελές και πραγματικό ενδιαφέρον ενός ανδρός γι΄αυτή και θα οδηγηθεί στη σεξουαλική της αφύπνιση. Ναι στον κόσμο αυτόν υπάρχει ελπίδα. Τώρα πια δεν προσποιείται, αλλά αισθάνεται πιο ανθρώπινη και δέχεται τη σεξουαλική του προσέγγιση. Αλλά η επαφή τους ανατρέπεται γιατί συνειδητοποιεί ότι η δομή του σώματός της δεν επιτρέπει το σεξ και βιώνει τη δική της αίσθηση υποβάθμισης όπως του παραμορφωμένου ανδρός και αισθάνεται μια παρόμοια μοναξιά. Η φυγή της από το πλαίσιο της στοργής και της συμπάθειας την οδηγεί στο μέρος εκείνο όπου από θύτης μετατρέπεται σε θύμα για να μας υποδείξει πως τελικά η βία είναι ένας πανίσχυρος νόμος του σύμπαντος. Η σκηνή του τέλους μακρόσυρτη, ίσως περισσότερο από όσο θα έπρεπε, ενοχλητική, όμως αινιγματική και μυστηριώδης όπως και η αρχή, για να δώσει μια αλληγορία για την ίδια τη ζωή.
Ένα μοναδικό στο είδος του sci-fi, με ισχυρές ατμοσφαιρικές οπτικές εικόνες, άλλοτε πανέμορφες και ονειρικές κι άλλοτε δύσκολες και σοκαριστικές που προκαλούν ένα μεγάλο σύνολο σκέψεων. Λήψεις με κρυφή κάμερα και σκηνές που αποδίδουν μια εντυπωσιακά απόκοσμη ανησυχητική εξωγήινη διάσταση. Αξίζει να σημειώσουμε πως οι άγνωστοι άνθρωποι που συναντήθηκαν με την Γιόχανσον στο φορτηγάκι, δεν γνώριζαν ότι κινηματογραφούνταν αλλά ενημερώθηκαν μετά, για να δώσουν ή όχι την άδεια για την χρησιμοποίηση των πλάνων αυτών στην ταινία. Αυτό δίνει ένα ενδιαφέρον στοιχείο ρεαλισμού, τον οποίο ο σκηνοθέτης συνδυάζει αρμονικά με την υπερρεαλιστική πραγματικότητα της ταινίας του. Η μουσική επένδυση της ταινίας εκπληκτική, απόκοσμη, ενισχύει την λεπτή αίσθηση τρόμου που υπάρχει στην ατμόσφαιρα της. Η Γιόχανσον μινιμαλιστική και στωική, αποδίδει την δύσκολη διαδρομή από το μη ανθρώπινο προς το παιχνίδι της ψεύτικης γοητείας και ανάποδα, κυρίως με τη σωστή διαχείριση των εκφράσεων της.
Θα μπορούσαμε να δούμε κάποιες επιρροές από ταινίες άλλων μεγάλων δημιουργών όπως του Κιούμπρικ, του Λιντς ή του Ταρκόφσκι, όμως πιστεύουμε πως πρόκειται για ένα πρωτότυπο πόνημα με ιδιαίτερη υφολογική υπογραφή. Μια ταινία που μας ταξιδεύει κάτω από το δέρμα μας, μια μοναδική αισθητικά εμπειρία.
Να σημειώσουμε τέλος πως το φιλμ στηρίζεται στη νουβέλα του Ολλανδού συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Μάικλ Φάμπερ.
Reviewed by My Films-In on
under the skin-
Rating:8,7 out of
10
Ένας αλκοολικός πατέρας και σύζυγος, πέφτει θύμα απαγωγής και κρατείται σε συνθήκες απομόνωσης για δεκαπέντε χρόνια χωρίς να ξέρει από ποιον και γιατί. Όταν βγαίνει έξω ελεύθερος, αναζητά απεγνωσμένα αυτά τα γιατί επιδιώκοντας παράλληλα να εκδικηθεί αυτόν που τον φυλάκισε έχοντας περιθώριο χρόνου μόλις πέντε μέρες.
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Μιν Σικ Τσόι, Τζι Τα Γιού, Χιγιέ Τζιόνγκ Κάνγκ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Νότια Κορέα, Νέα Ζηλανδία
Πρόκειται για ένα από τα πιο εκπληκτικά και ιδιοφυή σενάρια που έχουμε δει, με συνεχείς και απίστευτες ανατροπές που φέρνουν πολυεπίπεδες προεκτάσεις. H δεξιοτεχνία του Τσαν Γούκ Πάρκ είναι αδιαμφισβήτητη και επιφέρει συγκλονιστικά αποτελέσματα. Ο σκηνοθέτης γνωρίζει πως να χειριστεί τη διαδικασία της μνήμης, καθώς τα φλας μπακ που σχεδόν καταλαμβάνουν την μισή ταινία είναι καλοσχεδιασμένα και άψογα εκτελεσμένα. Όλα τα πλάνα είναι φτιαγμένα με επιμέλεια. Η προοπτική και η κίνηση της κάμερας, τα χρώματα, το στιλιζάρισμα, οι αναφορές στην ανθολογία των μάνγκα, όλα, δημιουργούν μια ξεχωριστή αισθητική αξία. Η απόδοση όλων των ηθοποιών είναι κάτι παρά πάνω από άψογη, με εξέχων τον Ντε Νίρο της Κορέας, Μιν Σικ Τσόι, που η θεατρική του παιδεία τον βοηθά να φέρει σε πέρας τον απαιτητικό ρόλο που ενσαρκώνει και τέλος η μουσική επένδυση της ταινίας είναι απλά εκπληκτική. Όλα αυτά κάνουν ένα αποτέλεσμα που ισχυροποιεί την άποψη, ότι η ταινία αυτή, είναι τελικά αξεπέραστη. Αν το φιλμ περιέχει βία; ναι, όμως περισσότερο υπονοείται παρά καταδεικνύεται. Και μάλλον οι πιο βίαιες συνέπειες πραγματοποιούνται έξω από την οθόνη, στις συγκλονιστικές προσωπικές συνειδητοποιήσεις του θεατή ιδιαίτερα προς το τέλος της ταινίας. Αυτό είναι κάτι που λίγοι σκηνοθέτες μπορούν και το κάνουν.
Η πλοκή ξεκινά ως να είναι ένα δράμα εκδίκησης, τίποτα το πρωτότυπο ως εδώ. Όμως το φιλμ γίνεται αργά και σταθερά σκοτεινό και βίαιο καθώς αμφισβητεί συθέμελα την επικρατούσα κοινωνική ηθική. Επικεντρώνεται σε θέματα όπως αυτό της απομόνωσης. Της απομόνωσης που επιβάλλεται από κάποιον, από μια κατάσταση, από την κοινωνία, από το αναπόφευκτο. Εξετάζει τις πτυχές της εκδίκησης, τι είναι ηθικό και αποδεκτό, ποια είναι η φύση της εκδίκησης, πόσο μάταιη είναι αφού δεν επιφέρει καμία λύση στα προβλήματα αλλά μόνο περισσότερο πόνο. Η βία που μπορεί να προκληθεί όσο και ο κατευνασμός της δεν οδηγούν πουθενά. Κάνει λόγο για τις κοινωνικές φήμες που ο μισός κόσμος είναι δημιουργημένος και στηρίζεται σε αυτές, μιλά για την τιμωρία και την συγχώρεση, την αθωότητα, το αναπότρεπτο, την αγάπη, την εμμονή, την αλήθεια, τις τύψεις, τις ενοχές, τα ηθικά διλήμματα και τα κοινωνικά ταμπού με κυνικό βίαιο και άκρως τραγικό τρόπο. Εντέλει προσεγγίζει, αξιολογεί και ξεγυμνώνει τις πιο βαθιές γωνίες της ανθρώπινης καρδιάς, η οποία διαθέτει τέτοια δύναμη που καμιά λογική δεν μπορεί να την ξεπεράσει.
Και οι δυο πρωταγωνιστές θέλουν εκδίκηση. Έτσι έχουμε ένα πλαίσιο εκδίκησης μέσα ένα άλλο πλαίσιο εκδίκησης. Οι βασικοί αντιθετικοί χαρακτήρες καθορίζονται από το περιβάλλον τους και κατά καιρούς μπαίνει ο ένας στη θέση του άλλου με συνέπεια, να αλλάζουν και τα συναισθήματα του θεατή απέναντί τους. Μια αποδοχή, μια απόρριψη και ο κύκλος συνεχίζεται καθ όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Ο κύριος χαρακτήρας είναι ένας αντιήρωας, παντοδύναμος αλλά συγχρόνως ανίσχυρος. Κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του, επανεξετάζει όλη τη ζωή του και βιώνει όλα τα στάδια της θλίψης και της απόγνωσης. Παραδέχεται ότι η αμαρτία του ήταν ήσσονος σημασίας, την οποία είχε ξεχάσει, αλλά δεν μπορεί να διαχειριστεί την μέγιστη αμαρτία που διαπράττει χωρίς να γνωρίζει, ενώ η θεϊκή υπόσταση του αντιπάλου του, επιφέρει μια ολέθρια και καθορισμένη τροπή στα πράγματα. Τα συναισθηματικά ξεσπάσματα και κάποια κλισέ λίγο πριν το τέλος, ξεπερνιόνται από το συγκλονιστικό φινάλε. Ένα φινάλε σοκαριστικό που συναντά την θεατρική τραγωδία.
Η απόφαση σχετικά με τη λήθη είναι σημαντική. Τι θέλει να ξεχάσει ο ήρωας; Η σάρωση της μνήμης θα επαναφέρει το "κανονικό"; Η ταινία αφήνει σκόπιμα τους θεατές να βρίσκονται μπροστά σε μια ανοιχτή ερμηνεία.
Πολυεπίπεδη κινηματογραφική εμπειρία, κυρίως art house ταινία, με σοφή μίξη σουρεαλιστικών στοιχείων, δράσης, ψυχολογικού θρίλερ, θεατρικού δράματος, μαύρης κωμωδίας. Πανέμορφη και συγκλονιστική, διασκεδαστική και εντυπωσιακή αλλά πάνω απ όλα μια ταινία απόλυτα τραγική.
Να σημειώσουμε πως η ταινία του Παρκ βασίζεται στο ιαπωνικό μάνγκα "oldboy" γραμμένο από τον Νομπάκι Μινεγκίσι και τον Γκάρον Τσουσίγια. Το φιλμ αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας του σκηνοθέτη, προηγείται το Sympathy for Mr. Vengeance (2002) και ακολουθείται από το Sympathy for Lady Vengeance (2005). Να πούμε επίσεις πως μεταξύ των πολλών βραβείων που έχει κερδίσει, έχει πάρει το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ Κανών του 2004. Βρίσκεται δε στις 250 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών στη λίστα του IMdb και καταλαμβάνει την 72 θέση.
Reviewed by My Films-In on
oldboy-
Rating:9,4 out of
10
Βρισκόμαστε στη δεκαετία του 1960 στην Παταγονία της Αργεντινής. Ένας Γερμανός γιατρός θα γνωριστεί με μια οικογένεια της περιοχής. Οι οικογένεια χωρίς να γνωρίζει ποιος πραγματικά είναι θα τον φιλοξενήσει στο πανδοχείο που έχει πρόσφατα ανοίξει. Ο γιατρός με τους ευγενικούς του τρόπους και την χαρισματική φυσιογνωμία του, θα τους κερδίσει και σιγά σιγά θα τον αποδεχτούν, ώσπου να ανακαλύψουν πως πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους εγκληματίες της ανθρωπότητας.
Πολυεπίπεδο ψυχολογικό θρίλερ, το συνταρακτικό στοιχείο του οποίου είναι το δυνητικά αληθινό γεγονός που αφηγείται. Είναι γνωστή η ιστορία του Τζόζεφ Μένγκελε, του Γερμανού αξιωματικού των Ες Ες και επικεφαλής γιατρού στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Άουσβιτς. Μια παράνοια στο χώρο της ιατρικής, που εξολόθρευσε άγνωστο αριθμό ανθρώπων πειραματιζόμενος πάνω τους με αποτρόπαιες μεθόδους, προκειμένου να θεμελιώσει τις φυλετικές του θεωρίες. Λίγο πριν τελειώσει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος και με τη βοήθεια άλλων εγκληματιών πολέμου κατέφυγε στην Λατινική Αμερική όπου και συνέχισε τα φρικαλέα πειράματά του, κυρίως πάνω σε δίδυμα και μικρόσωμα άτομα που εξέφραζαν γι αυτόν την γενετική ανωμαλία.
Ως πρώτη ανάγνωση η πλοκή και η αγωνία χτίζεται σωστά, με αργό και σταθερό τρόπο συνεπικουρούμενη από αχανή, γκρίζα τοπία, ωστόσο συγκρατημένα και χωρίς να εκμεταλλεύεται το θέμα που έχει τη δύναμη να σοκάρει.
Οι καθεαυτού θεματικές κρύβονται πίσω από την αίσθηση αγωνίας που δημιουργείται και σε μικρές λεπτομέρειες καθ όλη τη διάρκεια του φιλμ. Επισημαίνονται η γοητευτική παραπλάνηση που μπορεί να ενέχει το κακό ή αλλιώς, το φαίνεσθαι και το είναι που τις περισσότερες φορές δεν συμπίπτουν, το κοινωνικά αποδεκτό, η διαφορετικότητα, η ομοιομορφία και οι τρόποι που αντιμετωπίζονται από την κοινωνία. Πως και γιατί η μητέρα και το κορίτσι βρέθηκαν τόσο κοντά σε κάτι τόσο απειλητικό και κατ΄επέκταση πως και γιατί οι χώρες της λατινικής Αμερικής υπέθαλψαν στα εδάφη τους όλους αυτούς τους εγκληματίες πολέμου; Ευρηματικός ο παραλληλισμός με τις κούκλες για το κανονικό και την ομοιομορφία, ενδιαφέρουσα η σύγκριση των εμμονών που είχαν τόσο ο πατέρας όσο και ο γιατρός και χρονικά σε σωστό σημείο το σεναριακό ταίριασμα της μυθοπλασίας με τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα.
Να σημειώσουμε πως η ταινία έχει αποσπάσει δέκα βραβεία της ακαδημίας κινηματογράφου της Αργεντινής, ενώ ήταν και υποψήφια για το βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ Καννών.
Reviewed by My Films-In on
the german doctor—
Rating:7,6 out of
10
